Elektrogevoeligheid plaatst artsen voor een dilemma

In een eerder artikel van afgelopen november kwam celstress, elektro-allergie, elektrohypersensitief (EHS) en stralingsziekte al ter sprake, maar nu is het tijd voor een nieuwe aflevering met in de hoofdrol het Kennisplatform Elektromagnetische Velden. Het Kennisplatform EMV bundelt kennis op het gebied van elektromagnetische velden met als doel wetenschappelijke informatie over het onderwerp te duiden en beschikbaar te maken.

Afgelopen week publiceerde dit Kennisplatvorm een kennisbericht over Elektrogevoeligheid met het onderwerp: Een elektrogevoelige zoekt hulp.

Stel u bent huisarts en bij u op het spreekuur komt een patiënt die de volgende gezondheidsklachten beschrijft: hoofdpijn, spier- en gewrichtspijn, hartritmestoringen, huidproblemen, moeheid en concentratieproblemen. De patiënt geeft aan dat hij deze klachten ervaart als hij in de buurt komt van hoogspanningslijnen, omroepzenders, mobiele telefoons en het WiFi modem thuis. Verder legt de patiënt uit dat zijn dagelijks functioneren inmiddels ingrijpend wordt beperkt door de gezondheidsklachten. Hij is al een aantal weken ziek thuis van zijn werk en hij komt nauwelijks nog de deur uit.

In het artikel van november,en aanvullend in de comments, constateerden we al dat mensen heel extreem kunnen reageren op elektrogevoeligheid, zowel wat klachten als het nemen van maatregelen daartegen betreft. Ben ik toch wel verbaasd over wat het meest zinvol gevonden wordt:

Het Kennisplatform is van mening dat het zinvol is om mensen te voorzien van informatie over de effectiviteit van maatregelen om de blootstelling te verminderen. Zo kunnen mensen zelf de meest zinvolle maatregelen nemen om hun blootstelling te beperken.Het verminderen van de blootstelling aan EMV bronnen in de privéomgeving is meestal het eenvoudigst. Het verwijderen van DECT telefoons en het vervangen van WiFi door kabels zijn goed uitvoerbaar. Een deel van de blootstelling aan EMV komt echter van bronnen buiten de privéomgeving. Goede afschermende maatregelen kunnen ingrijpend en kostbaar zijn. Bovendien blijken de maatregelen in de praktijk niet altijd effectief om de blootstelling daadwerkelijk te verminderen. Er zijn ook middelen verkrijgbaar die helemaal geen invloed hebben op de blootstelling.

Het artikel is een samenvatting van dit rapport van 22 pagina’s.

Dit kennisbericht is bedoeld voor zowel elektrogevoeligen, hulpverleners en werkgevers als mensen die in hun naaste omgeving met elektrogevoeligheid te maken hebben. Mensen die gezondheidsklachten ervaren kunnen daarmee in eerste instantie terecht bij hun huisarts. Dit bericht gaat in op de gezondheidsklachten, de gevolgen van de klachten, het wetenschappelijk onderzoek en de hulp. Kenmerkende verschillen in visies worden toegelicht. Dit bericht is opgesteld na overleg met de Klankbordgroep EMV. Ter voorbereiding zijn er gesprekken gevoerd met maatschappelijke organisaties die te maken hebben met dit onderwerp.

Blz. 16 en 17:

In enkele gesprekken werd aangegeven dat er in Nederland geen georganiseerd aanspreekpunt is waar mensen die gezondheidsklachten aan elektromagnetische velden of andere milieubronnen wijten, gekwalificeerde hulp kunnen krijgen. Ook zou er geen afgestemd beleid zijn hoe mensen met dergelijke klachten te helpen. Dat wordt wel van belang geacht, óók als er geen wetenschappelijk bewijs is dat elektromagnetische velden gezondheidsklachten kunnen veroorzaken. Een dergelijk aanspreekpunt zou ervoor kunnen zorgen dat er in de woon- en werkomgeving naar mogelijke (andere) verklaringen gezocht wordt. Ze zouden ook toegankelijk moeten zijn voor mensen met minder financiële draagkracht. Velen die klachten ervaren in de buurt van bronnen van EMV moeten nu lang zoeken in de reguliere en alternatieve gezondheidszorg. Het gevoel daarbij ontstaat dat niemand hen echt iets te bieden heeft. Opgemerkt werd dat bij het ontbreken van een aanspreekpunt of een afgestemde aanpak, kwakzalvers meer ruimte krijgen.
Verschillende mensen zouden het, vanwege de ernst van hun gezondheidsklachten, niet meer kunnen opbrengen hulp te blijven vragen. Ook zijn er elektrogevoeligen die metingen of maatregelen niet kunnen betalen. Enkele gesprekspartners gaven aan dat de kwaliteit van de organisaties die betrokken zijn bij het meten van en adviseren over maatregelen ter vermindering van EMV in de leefomgeving, gebaat is bij een verdere professionalisering en kwaliteitsslag, bijvoorbeeld via standaardisatie of certificering.

Blijft -net als in november- de vraag hoe ver men moet gaan bij deze groep mensen i.v.m. ‘u vraagt, wij draaien’, want op blz. 9 staat o.a.:

Het valt niet uit te sluiten dat er een (kleine) groep mensen is die EMV wel kan vaststellen of daar
gezondheidseffecten van ervaart.

De deur blijft voorlopig dus nog op een kier staan.

Jan Willem Nienhuys in november:

Het risico van overdreven veiligheidsmaatregelen is helemaal niet klein. Zulke maatregelen kosten een massa geld, dat niet aan serieuze dingen wordt besteed. Bovendien geven zulke maatregelen een overduidelijke boodschap af te weten ‘die gevaren zijn reëel’, wat een niet gering aantal mensen ertoe brengt om symptomen te ontwikkelen.

Ook al dat extra onderzoek is voornamelijk goed geld naar kwaad geld gooien. Je kunt net zo goed de instralingen van Jomanda onderzoeken. Dat massahysterie bestaat is ook bekend, en waarschijnlijk is ook bekend wat daar aan te doen is. In elk geval niet dat je het allemaal bloedserieus neemt.

Wat is wijsheid indeze? Wie het (nog) weet mag het zeggen.

2 Responses to Elektrogevoeligheid plaatst artsen voor een dilemma

  1. LK zegt:

    Het is heel simpel: We bouwen een hutje midden in de natuur, ver weg van zendmasten enzo. Dit wordt het ‘elektromagnetische stressgevoeligheidsonderzoekscentrum (ESO)’. Daar zetten we een GGD-verpleegkundige neer die een keer per week, of minder, naar gelang de behoefte, mensen die denken gevoelig te zijn voor elektromagnetische stress, test. Als ze daar aankomen voelen ze zich uitstekend, want er is geen elektrosmog (of whatever dat mag wezen). Patient wordt geblindeerd voor het elektrische apparaat en het apparaat wordt op onregelmatige tijden aan en uit gezet. Patient mag dan aangeven op welke momenten hij last heeft. Wel vaak genoeg deze ronde herhalen om te voorkomen dat er fout-positieven tussen zitten. Aan het einde van de rit wordt de uitslag naar de huisarts gestuurd die patient in een gesprek het testformulier van het ESO aan de patient voorlegt en ernstig uitlegt dat het er naar uitziet dat gezien de testresultaten, de klachten niet door elektrosmog worden veroorzaakt, gelukkig maar, want je leven elektrosmogvrij maken is erg moeilijk.

    Uiteraard gaat de arts op zoek naar eventuele andere oorzaken voor de klachten. Als die niet gevonden kunnen worden, kan de patient gerustgesteld worden: deze klachten komen heel veel voor en gelukkig zijn ze in de meeste gevallen maar tijdelijk. Dat betekent dat patient om uit deze impasse te komen bijvoorbeeld het leef- en slaappatroon moet gaan aanpassen, maar dat de kans op genezing of verbeteren van de klachten erg gunstig is.

  2. wilmamazone zegt:

    De bijwerkingen van een hoop geroeptoeter en het gaat maar door en gaat maar door:
    http://www.wetenschap24.nl/nieuws/artikelen/2012/mei/Ziek-van-je-mobieltje.html

    Ziek van je mobieltje

    Redactie Zembla overdrijft gevaren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: