Commotie over Lideweij Bosman met haar boek Naupaka

Lideweij Bosman © Shody Careman.

Lideweij Bosman © Shody Careman.


Haar boek komt vandaag pas in de verkoop, maar dat lijkt niet eens gelezen te hoeven worden. Liever niet zelfs. Lideweij wordt al dagen afgefikt in niet mis te verstane bewoordingen tot aan schuttingtaal aan toe. Nederland staat weer eens vol met beste stuurlui aan wal. Lees de reacties in bijvoorbeeld het AD, dat volgens mij al eerste met het bericht kwam dat ze begin 2013 de relatie met haar zieke vriend verbroken had.

Velen weten precies wat ze gedaan, of gelaten, zouden hebben áls ze in haar schoenen hadden gestaan. En daar word ik nou kotsmisselijk van.

Bert Brussen meende ook duit in het (heksenverbrandings)zakje te moeten doen, en kwam na een genuanceerde reactie van Bas o.a. met dit:

29-05-2014 – 12:20 UUR
BERT BRUSSEN:
@BasV: wat is precies het verschil tussen kotsen van de chemo en kotsen van de drank? Als je toch al kapot gaat aan kanker, is drank ineens erger? Zeggen dat het ‘vanwege de verslaving was’ is echt het slechtste excuus ooit. Die gast was niet verslaafd, die gast wist dat hij dood zou gaan en wilde de pijn en angst daarvoor verdoven. De meeste terminalen doen dat met medicatie, hij deed het met alcohol. In beide gevallen worden ze er verslaafd aan en wordt het hun dood. Maar als het drank is, is het ineens okee om je terminale geliefde te verlaten om vervolgens lekker in je kracht te gaan staan op Hawaï en daar tegen de zee te schreeuwen? Want tegen de zee schreeuwen kan niet met de Noordzee he, die luistert niet. Nee, dat kan alleen tegen een tropische zee enzo. Wel zo handig, 25.000 kilometer van je verslaafde en terminale geliefde verwijderd zijn, anders moet je ook nog eens bij de crematie komen opdraven…

Dat lezers van o.a. de boulevardbladen het AD en de Telegraaf niet beter (willen) weten, gaat er al met moeite in. Van Brussen mag toch beter verwacht worden, een héél stuk beter zelfs.

Er lopen in deze casus meerdere draadjes door elkaar en dat is verwarrend. Oordelen en vooroordelen over kanker en degenen die daarmee om moeten gaan, maar of ik blij ga worden van boek Naupaka is weer een ander verhaal. De signalen daarover klinken behoorlijk naar ook zweefklets door een zelfbenoemde deskundige. Annabel Nanninga gaat bij GeenStijl helemaal los met Leedprostituee Lideweij doet een Kluuntje

Helaas voor wijlen Sander en zijn familie is Lidewij een opportunistische leedhoer die er niet voor terugdeinst om haar schuldgevoel over deze zware beslissing om te buigen in een lading lauwe Happinez-new-age kots waar de tumors geen brood van lusten. Ter meerdere eer en glorie van zichzelf en voor de PR van haar coachingbedrijfje.

Wellicht geen donderslag bij heldere hemel, want ik hoorde Lideweij bij Humberto Tan zeggen dat Sander uitgebreid geshopt had bij Alterneut & Co., maar daar werd verder niet op ingegaan. Wie weet geloofde Sander al veel langer in kwakzalverij en hield hij zichzelf ook bezig met zweefklets.
Neemt niet weg dat relatieproblemen bij kanker een nog teveel ondergeschoven kindje lijkt, en er ook stevig vastgeklampt wordt aan deze kant het sprookje: ‘Samen liefdevol strijden tot aan de laatste snik’.

Lideweij wordt nu door velen behandeld als een paria op basis van een tsunami aan onderbuikgevoelens. Met name ongeneeslijke kankerpatiënten moeten blijkbaar in alle omstandigheden recht hebben op een carte blanche. Sander gedroeg zich naar verluidt in toenemende mate als een hork ten koste van Lideweij, maar mocht niet aangesproken worden op volwassen gedrag? Iets dergelijks ook bij Wubbo Ockels waar geen enkele kritiek op geleverd mocht worden.

Ik hoop niet alsnog in een terminale fase van kanker te belanden, maar zou het dan verschrikkelijk vinden om nog erger gedebieliseerd te worden dan al regelmatig het geval was en soms nog is.

Beste stuurlui aan wal maken -net als drank- meer kapot dan je lief is.

En nee, ik denk niet dat het boek Naupaka nou zo’n goed idee was/is.
Op de facebookpagina alleen al tref ik zoveel wenkbrauwfronsende zaken aan, dat het makkelijk een avondvullend programma zou kunnen worden. Ik voel me dus heel dubbel. Aan de ene kant begrijp ik de beruchte druppel die bij Lideweij begin 2013 viel na jaren van volhouden, maar waar ze nu mee bezig is hoeft van mij niet. Er schijnt binnenkort ook nog een Naupaka-website te komen, en er is al zo’n overkill aan awareness-campagnes.
Update: die site is er al http://naupaka.nl

Hier wil ik het voor nu bij laten.

89 Responses to Commotie over Lideweij Bosman met haar boek Naupaka

  1. kata1973 zegt:

    Ik heb gekeken, onder de indruk van alle reacties. Ik stoor me ook aan de oordelen. Niet dat ik mezelf er niet op betrap en het besprak met mijn man, rustig en genuanceerd (nuance is wat erg ontbreekt in veel stukjes, komt omdat columns niet voldoende prikkelen als ze genuanceerd zijn, en omdat het niet iedereen gegund is een Bas Heijne te zijn :)). Ik denk dat wij het fijn vinden om te leven in de gedachte; ‘Ik zou het niet doen’ om op die manier moreel verheven te zijn. Ik betrap mezelf er vaak op, om vervolgens mezelf tot halt te roepen: ‘Hoho, stop met oordelen, ten eerste zit je niet in die situatie, ten tweede ben je die ander niet.’ Misschien beschikt die ander niet over zoveel kracht of de gave om zichzelf op te offeren of zijn er talrijke andere redenen die maken dat dit in die situatie de enige mogelijkheid was voor haar. Maar goed, in een heleboel situaties komt mijn ‘hohoho’ te laat en oordeel ik ook.
    Wat ik verdrietig vind in dit verhaal is dat de familie er zo’n pijn van heeft. Dat zij het gevoel hebben dat hun broer/kind wordt weggezet als alcoholist. Misschien is het in de rest van het boek evenwichtiger, maar in wat nu in de media komt, is dat het beeld.
    Want ook al is het ‘heldhaftig strijden’ een cliché dat helaas niet altijd realiteit is, het is een veel troostrijker cliché dan het beeld dat hier wordt neergezet.
    Ik heb pas geleden het ‘jongeren’-boek ‘Een weeffout in onze sterren’ gelezen. Ben er helemaal verliefd op geworden, zo’n krachtig, intelligent, geestig boek. Het gaat over deze clichés en ‘kankerboeken’, en over nog veel meer. Aanrader.

  2. Lara zegt:

    Net als deze link – http://www.nieuws.nl/opmerkelijk/20140529/Veel-ophef-over-boek-Lideweij-Bosman-over-verlaten-stervende-vriend – meldt, dacht ik dat Lideweij zei: ‘Ik probeerde ook de hele tijd manieren te vinden om hem buiten de reguliere zorg te genezen.’

    Wie weet geloofde Sander NIET in kwakzalverij?

    Maar verder … als mensen in zo’n situatie uit elkaar gaan. Dat gebeurt blijkbaar. Dat lijkt mij geen reden om je partner te veroordelen om zijn alcoholisme terwijl hij doodgaat.

  3. JennyJo zegt:

    En Kluun werd de hemel in geprezen…

    Maar goed, waar ik onderhand schijtziek van ben, dat zijn al die mensen die proberen op wat voor manier dan ook een slaatje te slaan uit het leed dat kanker heet. En dan bedoel ik niet alleen kwakzalvers, maar ook egotrippers als Kluun en Lideweij Bosman.

  4. wilmamazone zegt:

    Lara:

    Wie weet geloofde Sander NIET in kwakzalverij?

    Dat kan ook. Het probleem is dat we hem dat niet meer kunnen vragen.

    Dit zegt Lideweij er over en dan weet je nog niet veel meer:

    In Naupaka komt regelmatig spiritualiteit voor. Je ondergaat op Hawaï allerlei healing rituelen en komt zelfs geestverschijningen tegen. Hoe hoog is het zweefgehalte?

    “Moet ik het een cijfer geven?”, vraagt Lideweij lachend.Zeker toen de reguliere zorg het liet afweten, ben ik me steeds meer gaan verdiepen in alternatieve routes. Om te zien of ik Sander daarmee verder kon helpen.Zo lag Sander een keer misselijk van de chemo op de bank. Intuïtief legde ik toen mijn handen op zijn lichaam. En wonderbaarlijk genoeg knapte hij op. Zelfs zo erg dat hij zei: ik ga wel even boodschappen doen. Terwijl hij daarvóór nog liep weg te trekken op de bank, zoals Sander dat zou zeggen. Ik heb een soort zesde zintuig voor de mystieke wereld. Op een gegeven moment begon ik tijdens een meditatie kleuren te zien. Het maakte me nieuwsgierig. Mijn moeder vertelde dat ik dit als kind al zag. Tja, en waarom zou ik daar dan niet óók over schrijven?”

    http://naupaka.nl

    Maar verder … als mensen in zo’n situatie uit elkaar gaan. Dat gebeurt blijkbaar. Dat lijkt mij geen reden om je partner te veroordelen om zijn alcoholisme terwijl hij doodgaat.

    Een alcoholprobleem ontstaat niet van de ene dag op de andere en weten we niet vanaf wanneer precies Sander zich regelmatig laveloos begon te zuipen. In ieder geval al voor die laatste diagnose waaruit bleek dat hij hoogstwaarschijnlijk niet meer te genezen zou zijn. Het probleem was zijn liegen daarover, dus het onbetrouwbaar zijn. Een overbekend probleem bij alcoholisme.

    Sander had ook zelf tijdig aan de bel van deskundigen kunnen trekken om aan te geven dat hij het niet meer trok. Kankerpatiënten kunnen in zowat elk ziekenhuis terecht bij mensen die gespecialiseerd zijn in kankerproblematiek.

  5. Haha, als man kan je een slag in de rondte wippen en iedereen leest je boeken en je wordt verfilmd. Maar o wee als je als vrouw je ingebakerde zorgtaken neerlegt! Ik kan me helemaal vinden in JennyJo’s reactie. Wat hebben mensen verder toch een ook fantastisch kromme voorstelling van ziekte- en stervensprocessen.

  6. JennyJo zegt:

    Even voor de duidelijkheid: ik heb geen mening over het feit dat Lideweij Bosman niet tot het einde bij haar partner bleef. Daar kan ik ook geen mening over hebben want ik ken de betrokkenen niet en ben er ook niet bij geweest. Wat me tegen de borst stuit is dat ze het nodig vond om er een boek over te schrijven en zo haar kant van het verhaal in geuren en kleuren uit de doeken te doen; iedereen hoort nu het verhaal van één kant, Sander is dood, die kan geen weerwoord meer geven en de familie in wezen ook niet. Ik vind het getuigen van zeer weinig empathisch vermogen van Lideweij Bosman dat ze dit gedaan heeft en dat vond ik van Kluun ook. Dat je tegenwoordig blijkbaar alles mág zeggen betekent nog niet dat je dat ook moet. Soms is het menslievender om gewoon je kop te houden.

  7. wilmamazone zegt:

    Bram Hengeveld:

    Wat hebben mensen verder toch een ook fantastisch kromme voorstelling van ziekte- en stervensprocessen.

    http://www.welingelichtekringen.nl/beroemd-2/319022/heel-veel-mensen-boos-op-vrouw-die-stervende-man-verliet.html

    quote van een reactie (Leo) die mij raakte:

    Ik heb het overleefd omdat ik uiteindelijk een avond in de week voor mezelf nam en ergens naartoe ging.
    Dit is mij door sommigen hoogst kwalijk genomen. Meestal mensen die deden alsof ze zeer betrokken waren maar eigenlijk naast de zijlijn stonden toe te kijken.

    (vet door mij)

    De handel en wandel van kankerzijlijnroeptoeters loopt al jaren als een rode draad door deze site. Precies weten wat de ander kan/aankan/zou moeten (aan)kunnen, en o.a. ongevraagd de meest onzinnige adviezen geven.

  8. JennyJo zegt:

    Tja, ik heb dus een afwijkend standpunt in deze kwestie. Ook ik vind het erg ver gaan om je partner uitgerekend op zo’n moment in de steek te laten om op Hawaii aan je innerlijk te gaan werken. Moet dat nu echt per se als hij op zijn sterfbed ligt? Had ze niet wat meer tijd voor zichzelf vrij kunnen maken, zoals Leo ook deed? Het komt ook door de triomfantelijke manier waarop ze dit boek promoot, daar ga ik eerlijk gezegd van over mijn nek. En nu moeten we dan geloven dat ze het geschreven heeft om meer aandacht te vragen voor de slechte zorg voor kankerpatiënten. Tja. Lideweij bewonderen zou neerkomen op een trap na voor al die mensen die het wel volhouden en er niet op het meest cruciale moment tussenuit knijpen. Ik begrijp de gevoelens van Lideweij, maar haar beslissing om weg te gaan – echt heel ver weg, onbereikbaar ver – en de manier waarop er nu over communiceert, die begrijp ik niet.

    Ik moet dan altijd denken aan een uitspraak van Herman van Veen: getuigen zijn zelden helden, echte helden getuigen zelden. Sorry als ik mensen voor het hoofd stoot hier met deze opvatting, maar zo denk ik er over.

  9. wilmamazone zegt:

    JennyJO:

    Moet dat nu echt per se als hij op zijn sterfbed ligt?

    Waar concludeer jij uit dat Sander in januari 2013 al op zijn sterfbed lag?

  10. JennyJo zegt:

    Wat maakt het uit of hij dan al exact op zijn sterbed lag, of iets later of iets eerder. Ik vind het een smakeloze, kwetsende aktie, dit boek en dat vond ik van het boek van Kluun ook. Scoren over de rug van ongeneselijk zieke mensen, ik hou er niet van, op wat voor manier dan ook. Dat vind ik en dat mag ik vinden. En dan wil ze ook nog videomateriaal van Sander tonen, voor een documentaire, terwijl de familie daar grote moeite mee heeft. Wat mankeert dat mens eigenlijk? Als zij er een boek over mag schrijven, mag ik zeggen wat ik er van vind en ik vind het stuitend, alleen dit al op Lideweij’s twitter:

    Jaaaaaaaaa! Mijn boek Naupaka is er! Mega trots natuurlijk! Volgende week vrijdag te koop.

    Intens smakeloos vind ik het.

  11. wilmamazone zegt:

    JJ:

    Wat maakt het uit of hij dan al exact op zijn sterfbed lag, of iets later of iets eerder.

    Dat maakt wat mij betreft heel wat uit, omdat haar vertrek op zich geen smakeloze, kwetsende aktie hoeft te zijn geweest, en m.i. dus los gezien moet worden van dat boek. Dat gebeurt niet of te weinig en dan lees je zaken zoals dit:

    Lelijke blonde hoer die onder heel Hawaï heeft gelegen. Sletttttt

    of dat ze onmiddellijk een spuitje zou moeten krijgen of opgehangen aan een boom of snel zelf terminale kanker en dan in de steek gelaten worden.

  12. JennyJo zegt:

    Nou, laat ik zeggen, er zijn anderen waar ik meer bewondering voor heb dan voor Lideweij Bosman. Ik vind haar boek een smakeloze actie, zoals ik dat ook vind van het boek van Kluun. Ze had het ook kunnen laten, maar nee, alles moet zo nodig in de openbaarheid gegooid worden en wat de familie van Sander daarvan vindt is blijkbaar van geen enkel belang. Moet zij weten, daar heeft ze het recht toe, maar dan kan ze ook reacties verwachten. Geen meelij met dobbelaars, zeggen wij thuis dan. Verder ben ik niet verantwoordelijk voor commentaren van allerlei idioten op het internet.

  13. Hannelore zegt:

    Die jongen Sander is 10 maanden geleden overleden en nu al een boek in de winkel? Dat was al mijn eerste vraagteken. Er gaan wel wat maandjes overheen voordat je een goed lopend verhaal hebt geschreven. En dan het ook nog gedrukt krijgen en de weg naar de winkel. Hm, volgens mij is zij al begonnen met schrijven toen Sander nog leefde. Ik heb geprobeerd het hele verhaal van haar af te luisteren bij Humberto Tan. Het ontroerde me niet en het boeide me niet, na 1 minuut was ik de aandacht al kwijt. Mijn indruk van Sander en Lideweij is dat van 2 feestbeesten die geconfronteerd worden met het echte leven en daar niet tegen opgewassen zijn. De 1 vlucht in de drank en drugs en de ander gaat er vandoor. Zo is het, niet meer en niet minder. Het enige wat ik die dame verwijt is dat zij een belangrijke belofte niet na is gekomen. Zij zou aanwezig zijn bij de crematie van Sander en achteraf deed zij dat toch maar niet. Belofte maakt schuld. Je moet een hele goede reden hebben om een belofte niet na te komen en die heeft zij in het geheel niet!

  14. wilmamazone zegt:

    Voor alle duidelijkheid: ik bewonder Lideweij niet, maar vind het ook niet juist dat ze nu voor de leeuwen gegooid wordt door mensen die niet of nauwelijks weten waar het om en over gaat, en regelmatig ook nog in bewoordingen waar de honden geen brood van lusten.

  15. wilmamazone zegt:

    @ Hannelore

    Ik vind jou behoorlijk kort door de bocht, en mag ik vragen waar de drugs opeens vandaan komen? Blijkbaar heb ik wat gemist tijdens mijn research.

    En ja, ze vertelde zelf al jaren geleden begonnen te zijn met het boek (met medeweten van Sander).
    En nee, ze had niks beloofd.

    En hier staat mijn verstand al hélemaal van stil eerlijk gezegd:

    Mijn indruk van Sander en Lideweij is dat van 2 feestbeesten die geconfronteerd worden met het echte leven en daar niet tegen opgewassen zijn. De 1 vlucht in de drank en drugs en de ander gaat er vandoor. Zo is het, niet meer en niet minder.

    Sander was al ziek vanaf 2006/2007 en onderging megazware behandelingen waaronder een stamceltransplantatie, waarbij je wekenlang van de buitenwereld wordt afgeschermd vanwege infectiegevaar.

  16. JennyJo zegt:

    Wat krijgen we nou, mogen wij niet meer zeggen hoe we over dit boek denken?

    Het is een verhaal van één kant, de kant van Sander zullen we nooit horen en dat is meteen mijn grootste bezwaar tegen dit boek. Ik kan me voorstellen dat de familie van Sander zich gekwetst voelt en boos is, gezien wat ze allemaal vertelt over Sander, die nooit de mogelijkheid heeft gekregen tot een weerwoord/het vertellen van zijn verhaal.

  17. wilmamazone zegt:

    JJ:

    Wat krijgen we nou, mogen wij niet meer zeggen hoe we over dit boek denken?

    Waar staat dat? Ik vind dat Hannelore eerst wat verder had mogen kijken dan haar eigen neus lang is. Dan had ze de juiste antwoorden al grotendeels zelf geweten. Ook bijvoorbeeld dat het boek onder eigen beheer uitgegeven is met medewerking van vele anderen.

    Maar als jullie ook al uit de losse pols willen gaan roeptoeteren, ga je gang. Maar dan wel zonder mij.

  18. wilmamazone zegt:

    Ik zou het ook op prijs stellen als je een update van je reactie zou vermelden. Ik regeerde op deze zin die er in 1e instantie alleen maar stond:

    Wat krijgen we nou, mogen wij niet meer zeggen hoe we over dit boek denken?

    [reactie bijgewerkt met de zin zelf]

  19. JennyJo zegt:

    Ik roeptoeter niet, ik zeg alleen dat ik de publicatie van dat boek een smakeloze aktie vind, een roddelverhaal over iemand die zich niet meer kan verweren. Vind ik niet zo netjes en ik kan me voorstellen dat de familie er niet blij mee is. Dat is mijn laatste woord er over.

  20. wilmamazone zegt:

    Ik kan me voorstellen dat met name haar moeder (haar vader overleed vorig jaar) niet blij is met de regelrechte hetze die tegen haar dochter gevoerd wordt. Lideweij heeft een aantal traumatische ervaringen achter de rug en is het maar de vraag of ze hiertegen opgewassen is. Ze denkt zelf uiteraard van wel, maar dat waag ik te betwijfelen. Voor hetzelfde geld gaat ze er nu pas echt aan onderdoor.

    [bericht aangepast 1 juni 10:40 am]

  21. Judy zegt:

    Je kent Sander niet. Dat is wel duidelijk. Jij trekt net zoveel conclusies als alle andere stuurlui.

  22. wilmamazone zegt:

    @Judy

    Wat wil je nou precies zeggen? Dat we in feite niet (ongevraagd) geconfronteerd worden met familiedrama ’s -haar kant/zijn kant/nu botsende kanten- en Sander het enige slachtoffer is dat te betreuren valt, en het mij dus kwalijk genomen mag/moet worden als ik probeer om zoveel mogelijk te nuanceren?

    Dat boek was/is niet zo’n goed idee vind ook ik, maar het is er nu eenmaal. Als ik dan o.a. lees dat er letterlijk een grote boekverbranding zou moeten komen, gaat me dat een flinke brug te ver.

    En ja, ik blijf het te doen hebben met ook haar naasten. Erg hè?

  23. Hannelore zegt:

    @Wilma 31-05-2014 5.43pm

    Ik heb even zitten broeden op een antwoord maar hier komt ie dan.

    Op het blog van de broer van Sander staat dit te lezen:

    http://ebbietikt.blogspot.nl/2014/05/lieve-sander.html

    Het in de steek laten was de druppel. Zij op Hawaii, jij hier beneden in de kamer op een ziekenhuis bed. Ze kon je beter over laten gaan vanaf Hawaii. ‘Bullshit!’, zei je. ‘Bullshit’ zei iedereen die ik sprak. En weet je? Bullshit it is. Toen, nu en in de toekomst ook. Zij zal vast hele mooie woorden hiervoor hebben. Ik hoef ze niet te horen. Laat dat maar aan andere mensen over. Het boek geef ik geen enkele credit. Niks. Ik geloof er niet in.
    Zou er bijvoorbeeld in staan dat ze, voordat ze weg ging, jou heeft beloofd om terug te komen voor de crematie? Dat ze daar een goede verzekering voor had afgesloten? Maar dat ze toch in Hawaii maar besloot om dat niet te doen? Dat jij toen aan haar had verteld dat je geen contact met haar meer wilde? In de laatste dagen dat je nog leefde, liever maar met échte vrienden en je familie wilde zijn? Ik weet het antwoord wel. Jij ook.

    En deze quote uit het artikel in het AD

    Als het weer goed ging na een behandeling, ging hij los op housefeesten.

    Dat hou je niet vol als je er geen pilletje bij slikt.

    Toen ik in mijn twenties was, werd mijn grootmoeder ziek. Zij heeft een hoofdrol in mijn leven gespeeld, maar toen zij mij nodig had liet ik het afweten. Ik was net op mezelf gaan wonen en barstte los, feestjes, vakanties, een fulltime baan. Achteraf allemaal smoesjes om er vanaf te zijn. Ik was blind en doof voor de signalen die mijn omgeving gaf dat het niet goed ging met mijn oma. Totdat het nieuws kwam dat ze alvleesklierkanker had. Toen viel ik van een wolkenkrabber op het asfalt. Mijn oma die er altijd was zou doodgaan. In die laatste maanden ben ik er wel geweest maar dat kan die lange periode ervoor dat ik afwezig was nooit meer goedmaken. Ik heb ook niet meer met haar kunnen praten want ze had ook nog een kleine beroerte gehad en kon niet meer praten. Ik heb een paar jaar lang net gedaan alsof ze alleen maar weg was. Ze is niet dood, ze is alleen maar weg zei ik altijd. De grote klap kwam toen er werd ingebroken in mijn berging en er in de spulletjes van oma was gesnuffeld en een half jaar later nog een keer. Toen kwam het grote verdriet en het besef dat ze echt dood was. En het schuldgevoel. Daar moet ik mee leven, dat gaat nooit meer weg.

    Daarom doet dat verhaal van Lideweij me helemaal niks.

  24. Judy zegt:

    Wat ik wil zeggen Wilma, is dat je niet moet oordelen op basis van 1 verhaal. Ga er maar vanuit dat Lideweij veel uit d’r nek kletst. Zowel in het boek als in interviews.

  25. wilmamazone zegt:

    Broer Jasper schreef ook:

    “Je ex schrijft een boek. Over bloemetjes op Hawaii, het afscheid nemen van haar partner, van jou. Ik noem het geen afscheid nemen, ik noem het in de steek laten. En dat mag iedereen weten. Als je zo lang bij elkaar gebleven bent, de dingen die jullie hebben meegemaakt, dan ga je niet weg. Dan houd je elkaars hand vast. Tot de laatste minuut, de laatste seconde, het laatste woord en de laatste blik in elkaars ogen. Ik weet ook wel dat jij het haar misschien niet heel makkelijk hebt gemaakt. Maar wat kon je anders? Je ging dood. 6-9 maanden zeiden ze tegen je. That’s all. ‘Sorry Mr. Ep, this is it’.”

    Ik gaf al eerder aan dat het idee is dat een carte blanche heel normaal gevonden moet worden, maar is dat juist? Waarom zou er geen grens getrokken mogen worden? De patiënt heeft alle rechten en met name de partner alleen maar plichten tot aan de laatste snik?

    Ik gaf het voorbeeld van Leo die al veroordeeld werd vanwege uiteindelijk 1 avond per week voor zichzelf.

    Wordt de kern van het probleem niet prima verwoord in de 1e reactie hierboven van Kata?

    Want ook al is het ‘heldhaftig strijden’ een cliché dat helaas niet altijd realiteit is, het is een veel troostrijker cliché dan het beeld dat hier wordt neergezet.

    en door Bram?:

    Wat hebben mensen verder toch een ook fantastisch kromme voorstelling van ziekte- en stervensprocessen.

  26. JennyJo zegt:

    De patiënt heeft alle rechten en met name de partner alleen maar plichten tot aan de laatste snik?

    Volgens mij is er niemand hier die dat zegt. Maar doodgaan is niet niks, en het is niet iets wat je kunt oefenen; de een blijkt het heel goed te kunnen en is zijn omgeving daarbij nauwelijks tot last (die hebben we natuurlijk het liefst, is wel zo prettig voor iedereen), maar anderen gaat het een stuk slechter af. Wie ben ik om daar iets over te zeggen? Ik ben nog nooit doodgegaan en heb geen idee hoe ik het er zelf van af zou brengen, dus tot zolang schort ik mijn oordeel over andermans sterven op.

    Met betrekking tot Sander Ebbeling en Lideweij Bosman lijkt het nu een onverkwikkelijke welles-nietestoestand geworden en dat is nou precies mijn probleem met dat boek. Dat had niet zo gehoeven denk ik, met een ander soort boek had ze wellicht ook haar punt kunnen maken (te weinig aandacht voor de mantelzorgers van ongeneselijk zieken) en tevens de gevoelens van de familie van Sander kunnen ontzien.

  27. wilmamazone zegt:

    JJ:

    Volgens mij is er niemand hier die dat zegt.

    Nee, maar ik heb intussen alle reacties gelezen bij alle mogelijke publicaties over deze casus en dan blijkt jezelf compleet wegcijferen schrikbarend vaak heel normaal en logisch gevonden te worden.

    Met betrekking tot Sander Ebbeling en Lideweij Bosman lijkt het nu een onverkwikkelijke welles-nietestoestand geworden en dat is nou precies mijn probleem met dat boek.

    Ja precies. Met zowat de dwang erbij om partij te kiezen. Laat ik nou ook niet gecharmeerd zijn van broer Jasper als oproerkraaiend clichémannetje.

    Je zult op dit moment maar een mantelzorger zijn die het water tot aan de lippen staat en niet meer aan de bel durven trekken vanwege de mogelijke berg bagger die over je uitgestort wordt.

  28. wilmamazone zegt:

    JJ:

    Maar doodgaan is niet niks, en het is niet iets wat je kunt oefenen; de een blijkt het heel goed te kunnen en is zijn omgeving daarbij nauwelijks tot last (die hebben we natuurlijk het liefst, is wel zo prettig voor iedereen), maar anderen gaat het een stuk slechter af. Wie ben ik om daar iets over te zeggen? Ik ben nog nooit doodgegaan en heb geen idee hoe ik het er zelf van af zou brengen, dus tot zolang schort ik mijn oordeel over andermans sterven op.

    In het algemeen, dus niet als commentaar op JJ, maar met haar woorden als uitgangspunt:

    Maar de partner zijn van iemand die doodgaat is ook niet niks, en het is ook niet iets wat je kunt oefenen; de een blijkt het heel goed te kunnen en hoeft nauwelijks aan de bel te trekken (die hebben we natuurlijk het liefst, is wel zo prettig voor iedereen), maar anderen gaat het een stuk slechter af. Daar wordt dan makkelijk wat over gezegd -zelfs met pek en veren gesmeten-, want velen weten al van tevoren dat ze het er zelf veel beter van af zouden brengen.

    Kata:

    Ik heb gekeken, onder de indruk van alle reacties. Ik stoor me ook aan de oordelen. Niet dat ik mezelf er niet op betrap en het besprak met mijn man, rustig en genuanceerd (nuance is wat erg ontbreekt in veel stukjes, komt omdat columns niet voldoende prikkelen als ze genuanceerd zijn, en omdat het niet iedereen gegund is een Bas Heijne te zijn :)). Ik denk dat wij het fijn vinden om te leven in de gedachte; ‘Ik zou het niet doen’ om op die manier moreel verheven te zijn. Ik betrap mezelf er vaak op, om vervolgens mezelf tot halt te roepen: ‘Hoho, stop met oordelen, ten eerste zit je niet in die situatie, ten tweede ben je die ander niet.’ Misschien beschikt die ander niet over zoveel kracht of de gave om zichzelf op te offeren of zijn er talrijke andere redenen die maken dat dit in die situatie de enige mogelijkheid was voor haar. Maar goed, in een heleboel situaties komt mijn ‘hohoho’ te laat en oordeel ik ook.

    (vet door mij)

    Laat ons eens wat vaker op tijd ‘hohoho’ roepen.

    [bericht aangepast 4 juni 10:29]

  29. JennyJo zegt:

    Wat hebben mensen verder toch een ook fantastisch kromme voorstelling van ziekte- en stervensprocessen.

    ??? Dit snap ik niet zo. Je kunt mensen toch moeilijk verwijten dat hun voorstelling van ziekte- en stervensprocessen niet overeenkomt met de werkelijkheid, als ze het nog nooit hebben meegemaakt? Dan kun je mensen net zo goed verwijten dat ze een kromme voorstelling hebben van ouderdomsdementie, daar kom je namelijk ook pas achter als je het meemaakt.

    Je verwijt mensen dat ze Lideweij Bosman veroordelen, maar tegelijktertijd wordt de broer van Sander weggezet als oproerkraaiend clichémannetje. Mag dat dan wel? Waarom moet Lideweij ontzien worden en mag er over de familie van Sander van alles geroepen worden? Je oordeelt zelf net zo kort door de bocht als heel veel anderen die ik op het internet zie.

    Dat mantelzorgers aan de druk bezwijken of kunnen bezwijken kunnen de meeste normaal-empathisch begaafde mensen heel goed begrijpen. Ik heb in elk geval nog nooit anders meegemaakt in mijn omgeving bij langdurige ziekte- en stervensprocessen van dierbaren.

    Het feit dat Lideweij Bosman bezweek onder de druk van de zorg voor haar partner kan ik begrijpen, maar dat ze er over schrijft zoals ze heeft gedaan begrijp ik niet. Het is onnodig kwetsend voor de familie van Sander en daar had ze best rekening mee kunnen houden, dat had aan de boodschap die ze met haar boek zegt te hebben, niets af hoeven te doen, integendeel zelfs denk ik.

  30. JennyJo zegt:

    Misschien dat dit artikel wat nuance kan aanbrengen. Het geeft in elk wel zo ongeveer weer wat ik ook voel met betrekking tot het boek van Lideweij Bosman en waarom ik er zo’n moeite mee heb.

  31. wilmamazone zegt:

    JJ:

    Je verwijt mensen dat ze Lideweij Bosman veroordelen, maar tegelijktertijd wordt de broer van Sander weggezet als oproerkraaiend clichémannetje. Mag dat dan wel? Waarom moet Lideweij ontzien worden en mag er over de familie van Sander van alles geroepen worden? Je oordeelt zelf net zo kort door de bocht als heel veel anderen die ik op het internet zie.

    Nou dankjewel! Met hoeveel maten wordt hier eigenlijk gemeten? Oordeel ik kort door de bocht of begrijp je niet wat ik bedoel of wil je dat niet eens begrijpen?

    Op welke basis heeft broer Jasper recht van spreken op de manier zoals hij dat doet? Die stookte aantoonbaar het vuurtje vol verve op en daar mag ik geen mening over hebben, omdat ie zo zielig is of zoiets dergelijks? En nu is het opeens al van alles dat ik roep over de familie van Sander? Waar haal je dat vandaan en waarom?

    Ik kan ook het hele item weghalen als iedereen dat liever heeft. Ga ik wel in mijn eentje verder roepen in de woestijn.

    edit: intussen de volgende post van JennyJo gemist.

  32. Judy zegt:

    Of tegen de zee.. Vraag Lideweij of ze zin heeft om mee te doen!

  33. wilmamazone zegt:

    Ik ga nu liever voor onbepaalde tijd naar een onbewoond eiland. In mijn eentje wel te verstaan.

  34. wilmamazone zegt:

    Dit had ik gisteravond al opgezocht, dus bij deze mijn laatste bijdrage:

  35. wilmamazone zegt:

    By the way:
    JennyJo:

    Wat hebben mensen verder toch een ook fantastisch kromme voorstelling van ziekte- en stervensprocessen.

    ??? Dit snap ik niet zo. Je kunt mensen toch moeilijk verwijten dat hun voorstelling van ziekte- en stervensprocessen niet overeenkomt met de werkelijkheid, als ze het nog nooit hebben meegemaakt? Dan kun je mensen net zo goed verwijten dat ze een kromme voorstelling hebben van ouderdomsdementie, daar kom je namelijk ook pas achter als je het meemaakt.

    Voor alle duidelijkheid:
    Je reageerde vanmorgen opeens out of the blue op deze opmerking van Bram Hengeveld van enkele dagen geleden en die zou (ook al) gelezen moeten/kunnen worden als een verwijt? Met de achtergrond van Bram die op dit gebied toch wel behoorlijk deskundig genoemd mag worden?

    En hoe moet ik bovenstaande rijmen met onder andere deze woorden van jou?:

    Weet je wat ik een schande vind? Dat er nog steeds zo hersenloos en onverantwoordelijk gezwamd wordt met betrekking tot kanker. Het moet eens afgelopen zijn met al die ijdeltuiterij van mensen die vinden dat ze er zo hoognodig iets over moeten zeggen.

    Dus, nieuwe regel:

    Je roept pas iets over kanker als je zeker weet dat het klopt; zo niet, dan hou je gewoon je kop.

    Duidelijk, roeptoeters?

    Nee je mag mensen niet verwijten dat ze geen ervaringsdeskundige zijn, maar normale volwassenen mogen best beseffen dat ze dat niet zijn, om uit zichzelf te voorkomen dat ze o.a. fantastisch kromme voorstelling van ziekte- en stervensprocessen ten beste geven.
    Op die verantwoordelijkheid mogen ze best aangesproken worden, vind ik.

  36. JennyJo zegt:

    Dat ik mij bewust ben van de druk die mantelzorgers van ernstig zieken en stervenden ervaren, betekent niet automatisch dat ik dús begrip heb voor de beslissing van Lideweij Bosman of die acceptabel vind, of dat ik mij kan vinden in haar boek en de manier waarop ze erover communiceert en gecommuniceerd heeft. Dat zijn twee verschillende zaken wat mij betreft. Ik voel me ook niet verantwoordelijk voor wat anderen er over zeggen. Overigens maakte ik de opmerking die je boven aanhaalde in een andere context, namelijk die van de kankerpatiënt zelf en hoe die zich volgens velen zou moeten opstellen tijdens zijn ziekte: strijdend en vechtend, alles (dus ook allerlei kwakzalverij) aangrijpend in de hoop op genezing en te allen tijde positief denkend, waarbij de onterechte suggestie wordt gewekt dat het bij kanker om een gevecht gaat dat je kunt winnen als je maar goed genoeg je best doet.

  37. wilmamazone zegt:

    @JennyJO

    Hiermee zijn o.a. deze vragen van mij niet beantwoord:

    Je reageerde vanmorgen opeens out of the blue op deze opmerking van Bram Hengeveld van enkele dagen geleden en die zou (ook al) gelezen moeten/kunnen worden als een verwijt? Met de achtergrond van Bram die op dit gebied toch wel behoorlijk deskundig genoemd mag worden?

    Voor mijn gevoel worden er ijverig stromannetjes geknutseld en niet alleen door jou. Er wordt gelezen wat er niet staat/ik in ieder geval niet bedoelde te zeggen. Het kan dat ik nog niet duidelijk genoeg ben geweest en dat spijt me dan, want het onderwerp gaat me zéér ter harte.

    In het algemeen, dus niet naar iemand persoonlijk:
    Inmiddels heb ik het boek besteld en dat krijg ik morgen binnen. Vond ik wel de moeite waard, want ik heb nog wel enkele stokken in het hoenderhok te gooien. Ik begrijp bijvoorbeeld prima waarom Lideweij toen ervoor koos om uitgerekend naar Hawaii te vertrekken of nu trots meldde dat haar boek klaar was.

    Als ik iets begrijp betekent dat –met nadruk– niet automatisch dat ik het dús met alles eens ben, maar of dat begrepen wordt? Heb ik intussen een hard hoofd in eerlijk gezegd.

    Maar goed, ik ga nu eerst zelf het boek bekijken en lezen en, als ik er de puf nog voor kan vinden, er een zo eerlijk mogelijke recensie over schrijven.

    Kan er intussen alvast nagedacht worden over deze quote:

    Overigens maakte ik de opmerking die je boven aanhaalde in een andere context, namelijk die van de kankerpatiënt zelf en hoe die zich volgens velen zou moeten opstellen tijdens zijn ziekte: strijdend en vechtend, alles (dus ook allerlei kwakzalverij) aangrijpend in de hoop op genezing en te allen tijde positief denkend, waarbij de onterechte suggestie wordt gewekt dat het bij kanker om een gevecht gaat dat je kunt winnen als je maar goed genoeg je best doet.

    En dat onjuiste beeld heeft niets te maken met de hetze die nu tegen Lideweij gaande is? Dacht ik toch van wel.
    Het zou m.i.best kunnen dat het de kern is van de commotie die ontstond en de reden waarom het volkstribunaal Lideweij ter dood veroordeelde. Ze had haar kant van het gevecht met kanker makkelijk kunnen winnen áls ze maar genoeg haar best had gedaan, dus duimpje naar beneden.

    Het item gaat primair over de hetze die mij schokte, dus……………..

    [bericht aangepast om 10:04]

  38. wilmamazone zegt:

    Ik stop ermee mensen. Ik heb intussen enkele (voor mij) absurde berichten binnen gekregen en daar ben ik letterlijk ziek van. De zoveelste aanval op basis van een stroman en dat trek ik niet meer.

    Iedereen bedankt voor wat er wel was op dit blog. Voor mij is het nu over en sluiten.

  39. JennyJo zegt:

    Je reageerde vanmorgen opeens out of the blue op deze opmerking van Bram Hengeveld van enkele dagen geleden en die zou (ook al) gelezen moeten/kunnen worden als een verwijt?

    Verwijt??? Hoe kom je daar nou toch bij, ik zei dat ik de opmerking van Bram niet snapte.

  40. JennyJo zegt:

    Kan er intussen alvast nagedacht worden over deze quote:

    Overigens maakte ik de opmerking die je boven aanhaalde in een andere context, namelijk die van de kankerpatiënt zelf en hoe die zich volgens velen zou moeten opstellen tijdens zijn ziekte: strijdend en vechtend, alles (dus ook allerlei kwakzalverij) aangrijpend in de hoop op genezing en te allen tijde positief denkend, waarbij de onterechte suggestie wordt gewekt dat het bij kanker om een gevecht gaat dat je kunt winnen als je maar goed genoeg je best doet.

    En dat onjuiste beeld heeft niets te maken met de hetze die nu tegen Lideweij gaande is? Dacht ik toch van wel.Het zou m.i.best kunnen dat het de kern is van de commotie die ontstond en de reden waarom het volkstribunaal Lideweij ter dood veroordeelde. Ze had haar kant van het gevecht met kanker makkelijk kunnen winnen áls ze maar genoeg haar best had gedaan, dus duimpje naar beneden.

    Nee, ik vind niet dat het er iets mee te maken heeft, mijn opmerking sloeg op de manier waarop kankerpatiënten volgens velen met hun ziekte moeten omgaan; jouw interpretatie van mijn woorden komt dus niet overeen met wat ik bedoelde.

    Het item gaat primair over de hetze die mij schokte, dus……………..

    Ik heb niet begrepen dat het je primair om de hetze ging, ik was in de veronderstelling dat het met name om het boek zelf ging en de wijze van communiceren, het hele “plaatje” zeg maar.

  41. wilmamazone zegt:

    Poog ik nog een/1 keer om iets uit te leggen:
    JennyJo schreef enkele jaren geleden deze post:

    Weet je wat ik een schande vind? Dat er nog steeds zo hersenloos en onverantwoordelijk gezwamd wordt met betrekking tot kanker. Het moet eens afgelopen zijn met al die ijdeltuiterij van mensen die vinden dat ze er zo hoognodig iets over moeten zeggen.
    Dus, nieuwe regel:

    Je roept pas iets over kanker als je zeker weet dat het klopt; zo niet, dan hou je gewoon je kop.

    Duidelijk, roeptoeters?

    Wat JJ zegt onderschreef ik, onderschrijf ik en zal ik blijven doen. Ik gooide ‘m regelmatig in de herhaling bij diverse items.
    (U kunt het nog volgen? Neem anders ff een pauze. Diep ademhalen en/of wat rek- en strekoefeningen kúnnen behulpzaam zijn. Een gracht in de buurt is al hélemaal ideaal om goed op te frissen. Dat heet: ‘ Doe eens een Okkeltje’ )

    Dat ze (JennyJO dus) dit ermee bedoelde wist ik, weet ik en zal ik blijven weten. (Als ik niet dement wordt heet dat):

    Overigens maakte ik (JennyJO dus) de opmerking die je (ikke dus) boven aanhaalde in een andere context, namelijk die van de kankerpatiënt zelf en hoe die zich volgens velen zou moeten opstellen tijdens zijn ziekte: strijdend en vechtend, alles (dus ook allerlei kwakzalverij) aangrijpend in de hoop op genezing en te allen tijde positief denkend, waarbij de onterechte suggestie wordt gewekt dat het bij kanker om een gevecht gaat dat je kunt winnen als je maar goed genoeg je best doet.

    Stel ik dat dat onjuiste beeld dat velen inderdaad nog steeds hebben m.i. een belangrijke rol meespeelt. (ik zeg dus niet dat het beeld van JJ onjuist geschetst is of daar na al die jaren een andere interpretatie aan geef/ wil geven.)

    En dat onjuiste beeld heeft niets te maken met de hetze die nu tegen Lideweij gaande is? Dacht ik toch van wel. Het zou m.i. best kunnen dat het de kern is van de commotie die ontstond en de reden waarom het volkstribunaal Lideweij ter dood veroordeelde. Ze had haar kant van het gevecht met kanker makkelijk kunnen winnen áls ze maar genoeg haar best had gedaan, dus duimpje naar beneden.

    (Gaat het nog met kunnen volgen? Neem anders even een plaspauze of zoiets dergelijks)

    Ik vind nog steeds dat het onjuiste beeld dat onder de bevolking leeft, een negatieve rol meespeelt bij dit soort gebeurtenissen. Daarnaast o.a. het niet of maar half lezen, boulevardbladen meteen serieus nemen en op basis van 3 X niks onmiddellijk de roeptoeter op volle sterkte zetten.

    Noot: als ik nu nóg niet begrepen word, kan ik het nog proberen met een ondertiteling voor doven en slechthorenden.
    (dit is een grap, een satirische wel te verstaan. Ik weet, ik herhaal: ik weet dat ondertiteling bedoeld is voor blinden en slechtzienden)

    Noot: En mijn schrijfstijl valt niet in de smaak? Jammerdebammer dan! Ik heb nooit anders gedaan, werd er de hemel voor ingeprezen (áls het in het eigen straatje te pas kwam) en ik kies ervoor om mezelf te blijven. Deze site is per slot van rekening niet ingelijfd bij de EO.

    Iemand die er kwade bedoelingen in zag/ziet, mag die op het eigen conto schrijven.

  42. Judy zegt:

    Nou, laat ik dan ook nog maar even zeggen wat ik bedoel aangezien niemand daar gehoor aan lijkt te geven: Lideweij vertelt de waarheid niet. Ze zegt dat ze 7 jaar lang niet van zijn zijde is geweken maar dat is een leugen. Het was vaker uit. Het was geen makkelijke relatie.

    Volgens mij kan het heel nederland niet eens zoveel schelen dat ze wegging als dusdanig, maar wel dat ze niet terugkwam. Zelfs niet voor zijn crematie. En het ALLERERGSTE is dat ze Sander’s hele familie confronteert met een boek waarmee zijn familie niet heeft ingestemd en waarover ze hen zelfs niet heeft ingelicht. Dat ze heeft gedaan wat ze deed is wat mij betreft nog tot daar aan toe. Dat ze vervolgens ermee te koop gaat lopen middels een boek en er ook nog ontzettend veel geld mee gaat verdienen (10% gaat naar een “goed doel”) is echt ziek. Echt. ZIEK. En voor de leugens heb ik geen woorden.

  43. wilmamazone zegt:

    Judy:

    Nou, laat ik dan ook nog maar even zeggen wat ik bedoel aangezien niemand daar gehoor aan lijkt te geven: …

    En waarom zou jij zo’n recht op gehoor hebben? Je stelt je niet voor en kwam hier binnenvallen met een jij-bak naar mijn persoon toe.
    Intussen heb ik het vermoeden dat je mogelijk ene Judith bent, die niet verder komt dan Lideweij een kutwijf vinden. Wat schieten we er sowieso mee op door met jou een welles-nietesspelletje te spelen. Op welke basis moet jij wél geloofwaardig gevonden worden en ga zo maar door?

    Lideweij vertelt de waarheid niet. Ze zegt dat ze 7 jaar lang niet van zijn zijde is geweken maar dat is een leugen. Het was vaker uit. Het was geen makkelijke relatie.

    Ik heb Lideweij zelf nergens in de media horen zeggen dat ze al die tijd niet niet van zijn zijde geweken is, maar ik kan wat gemist hebben uiteraard. Ik ben dagen en vele uren bezig geweest met research, maar heb geen fotografisch geheugen en dat zou me soms goed van pas komen bij dit werk.

    Volgens mij kan het heel nederland niet eens zoveel schelen dat ze wegging als dusdanig, maar wel dat ze niet terugkwam.

    Lideweij zou wel een keer meteen teruggekomen zijn (uit Hawaii) na een paniekerig telefoontje van Sander die onderweg was naar het ziekenhuis voor onderzoeken. Hij moest blijven, dus het bezoek van Lideweij valt te controleren nietwaar? Bewijs jij dan maar even dat ze daarover liegt in haar boek.
    Ow ja en had Sander nou wel of niet een tatoeage van een naupakabloemetje op zijn enkel?

    Jij claimt kennis van zaken en wilt dat daar gehoor aan gegeven wordt, dus doe je best zou ik zeggen. Dat betekent op deze site met een deugdelijke onderbouwing erbij. Voor roddel en achterklap kan je op genoeg andere plekken terecht.

  44. Judy zegt:

    Jeetje nou.. Voor roddel en achterklap zit ik hier ook best snor geloof ik.. Maar goed. Je gedraagt je behoorlijk raar op een open forum. Klaagt dat je aangevallen wordt, zegt dat je stopt met reageren, doet dat vervolgens niet, maar valt in plaats van je mond houden iedereen hardnekkig aan. Succes ermee verder, ik probeerde alleen maar te waarschuwen voor onwaarheden. En aannamens (Judith? Serieus? Heel lelijke naam..).

  45. wilmamazone zegt:

    @Judy

    Aha!, je weet dus inderdaad van niks. Weten we dat ook alweer (zeker). Dag Judy.

    (Hoeveel jij-bakken heb ik intussen verzameld? Ben ff de tel kwijt………)

  46. JennyJo zegt:

    Voor roddel en achterklap kan je op genoeg andere plekken terecht.

    Onder die categorie vond en vind ik het boek van Lideweij Bosman ook vallen, zoals ik al eerder zei:

    ik zeg alleen dat ik de publicatie van dat boek een smakeloze aktie vind, een roddelverhaal over iemand die zich niet meer kan verweren. Vind ik niet zo netjes en ik kan me voorstellen dat de familie er niet blij mee is.

  47. JennyJo zegt:

    Als we het willen hebben over de belasting van mantelzorgers en wat er zou moeten gebeuren om die beter in staat te stellen het vol te houden, dan lijkt me dat prima. Maar ik vind in alle eerlijkheid het boek van Lideweij Bosman daar niet het meest geschikte startpunt voor. Waarom ik dat vind lijkt me inmiddels wel duidelijk.

  48. wilmamazone zegt:

    JennyJO:

    Onder die categorie vond en vind ik het boek van Lideweij Bosman ook vallen, zoals ik al eerder zei:…

    Ik heb pas enkele hoofdstukken gelezen en de rest snel doorgebladerd, maar vind tot nu toe niet dat het de indruk maakt van louter roddel en achterklap. Ze valt Sander ook niet aan of zoiets dergelijks. Het boek is aan hem opgedragen.

    De familie wilde al vanaf het begin ( rond overlijden Sander 2 juli 2013) op geen enkele manier naar haar luisteren, en ook haar poging om toch met hen over het boek te communiceren vond geen gehoor/werd weer de deur voor haar neus dichtgeslagen. De liefde moet wel van twee kanten komen zegt men, dus als het klopt wat Lideweij hierover zegt, mag de familie van Sander ook wel eens de hand in eigen boezem gaan steken. Ik heb niet het gevoel dat Sander blij geweest zou zijn met dit polariseren.

    Of het boek geschikt is als startpunt om het over de belasting van mantelzorgsters te hebben, is ook voor mij vers nummer twee.

    Maar ik weet zeker -anders vreet ik minstens twee grote bezems- dat ook jij de doodsbedreigingen en andere vreselijke dingen die zijlijnroeptoeters op het internet Lideweij menen te moeten en mogen toevoegen, afschuwelijk vindt.

  49. JennyJo zegt:

    De familie wilde al vanaf het begin ( rond overlijden Sander 2 juli 2013) op geen enkele manier naar haar luisteren, en ook haar poging om toch met hen over het boek te communiceren vond geen gehoor/werd weer de deur voor haar neus dichtgeslagen. De liefde moet wel van twee kanten komen zegt men, dus als het klopt wat Lideweij hierover zegt, mag de familie van Sander ook wel eens de hand in eigen boezem gaan steken. Ik heb niet het gevoel dat Sander blij geweest zou zijn met dit polariseren.

    Je ziet dus dat de discussie zich wederom richt op wie wat zei en wat deed, terwijl niemand buiten de familie- en vriendenkring weet hoe het echt gegaan is. Daar komt bij dat ik het totaal niet relevant vind hoe “het” echt gegaan is, dat gaat ons namelijk geen flikker aan. Maar de ellende van het dit boek is dat je aan zo’n welles- nietesdiscussie eigenlijk niet kunt ontkomen, omdat alles in relatie staat tot die ene persoon die er niet meer is en die daardoor niet meer kan aangeven hoe hij er over denkt en hoe het volgens hem gegaan is. En dat is nou net wat we niet willen, zo’n discussie, want die gaat totaal voorbij aan waar het ook volgens Lideweij over zou moeten gaan, namelijk de belasting van mantelzorgers en wat er voor nodig is om hen effectief te ondersteunen. Met het schrijven van een dergelijk boek over iemand die geen weerwoord meer kan geven en bijvoorbeeld ook geen dagboek heeft nagelaten waar we informatie uit kunnen halen die aangeeft hoe zij/hij er over dacht, raak je onvermijdelijk verstrikt in onverkwikkelijke welles-nietesdiscussies. Eerder zei ik dat ik dit boek een smakeloze actie vind; alles overdenkende zou ik het nu als volgt zeggen: als ik kijk naar het doel wat Lideweij Bosman voor ogen zegt te hebben, vind ik dit boek geen slimme actie en gezien de aard van de discussies die het onvermijdelijk oproept, kan ik me voorstellen dat de familie zich erdoor gekwetst voelt.

    Maar ik weet zeker -anders vreet ik minstens twee grote bezems- dat ook jij de doodsbedreigingen en andere vreselijke dingen die zijlijnroeptoeters op het internet Lideweij menen te moeten en mogen toevoegen, afschuwelijk vindt.

    Ja, natuurlijk vind ik dat afschuwelijk.

  50. JennyJo zegt:

    Overigens zegt Lideweij bij RTL-late night dat de familie niet wist dat ze dit boek ging schrijven en had geschreven. Dus nou weten we niet eens wat er klopt van wat Lideweij zélf zegt. Misschien kunnen we boek in de eerste plaats proberen te zien als een egodocument en ons oordeel baseren op de literaire aspecten ervan en het daarbij laten.

  51. wilmamazone zegt:

    JennyJO:

    Overigens zegt Lideweij bij RTL-late night dat de familie niet wist dat ze dit boek ging schrijven en had geschreven. Dus nou weten we niet eens wat er klopt van wat Lideweij zélf zegt.

    Ik heb nu geen zin en tijd om terug te luisteren wat ze letterlijk zei, maar de familie van Sander wist het inderdaad niet van haar persoonlijk als ik het mij goed herinner. Maarrrrr… dat betekent niet dat ze het niet eerder hadden kunnen weten, want bijvoorbeeld:
    a) de facebookpagina Naupaka is van 20 febr. ’14.
    b) de beste vriend van Sander realiseerde de boeklancering. (blz. 191)

    Een donderslag bij heldere hemel claimen, ten koste van Lideweij, gaat mij dus ook een brugje te ver.

    Of het boek louter een egodocument is, kan ik nu niet beoordelen, want ik heb het nog niet uit.
    Als ik het uit heb, lees ik het minstens nog een keer. Dan is het makkelijker om op de 1e plaats naar mijn eigen onderbuikgevoelens te kijken en op tijd ‘hoho’ te roepen.

    Niet dat ik mij verantwoordelijk voel voor de doodsbedreigingen en andersoortig verschrikkelijks, maar het maakt wel dat ik vind dat Lideweij beter verdient.

  52. wilmamazone zegt:

    JennyJO:

    Misschien kunnen we boek in de eerste plaats proberen te zien als een egodocument en ons oordeel baseren op de literaire aspecten ervan en het daarbij laten.

    Was het maar een egodocument, dat zou een stuk makkelijker zijn. Lideweij leeft m.i. grotendeels in een sprookjeswereld om het leven aan te kunnen. Zelf is ze er heilig van overtuigd alle ellende achter de rug te hebben door haar helende reis, en er al helemaal klaar voor te zijn o.a lotgenoten te gaan coachen.
    Hopelijk is het een aanval van voorbijgaande waanzin, want anders zie ik het donker voor haar in.

    Ik herken wel enkele dingen van haar rouwverwerking, maar bijvoorbeeld deze uitgangspunten slikt ze voor zoete koek en daar blijft het niet bij:
    http://www.healingartwork.nl/healing-holidays-1.html

    http://rituelen.nu/vliegers-op-hawai/

    Op Hawaii zag en hoorde ze letterlijk de overleden Sander -ze kon met hem praten en overleggen- en gaf hij in het begin signalen van zijn aanwezigheid door wonderbaarlijke gebeurtenissen met muziek. Dat muzieksignaal was van tevoren afgesproken. Ook haar overleden vader was aanwezig en die had Sander opgevangen in het hiernamaals, zoals hij vlak voor zijn dood aan Lideweij beloofd had.

    Ze maakt ook nog tal van andere zaken mee en werkelijk niets is toevallig in haar ogen. Daarin wordt ze bevestigd door diverse mensen op Hawaii die dat de normaalste zaak op de wereld vinden en haar hebben geleerd om nog meer door hun ogen te kijken naar de meest fantastische spirituele zaken en geadviseerd om diverse rituelen te ondergaan. Ze is daardoor op wonderbaarlijke wijze genezen in een minimum van tijd zeg maar. O.a. alle verdriet en wanhoop en schuldgevoelens verdwenen als sneeuw voor de zon. Klaar om opnieuw te beginnen met een schone lei. Sander wees haar op Hawaii al een toekomstige nieuwe partner aan en daar krijgt ze een jongetje en een meisje mee. Dat werk. Zou het goed doen op de site WTK van Guido Jonkers.

    Gek genoeg komt wat ze over de gebeurtenissen rond Sander’s dood verteld, wel geloofwaardig over, inclusief zijn stevige alcoholmisbruik/het stiekem drinken. Zijn moeder maakte zich daar ook in toenemende mate bezorgd over, maar het is niet de hoofdmoot van het boek. Er wordt wat dat betreft opvallend weinig in geuren en kleuren verteld, en wat ze daarover zegt gebeurt op een integere manier. Zelf was en is ze nou ook niet bepaald van de blauwe knoop.

    Het is dus een vreemde mix van keiharde realiteit, sentimentaliteit, eerlijkheid en fantasie, dus als ze bewust liegt komt ze meteen in aanmerking voor een Oscar wat mij betreft.

    Die zit eerder in een beschermende zeepbel en als die knapt, wil ik eigenlijk niet weten wat de mogelijke gevolgen zijn. Eigen schuld, dikke bult? Voor mijn gevoel niet. Ze zit verstrikt in een net van zelfbedrog, maar beseft dat niet echt. Soms klinkt ze heel verstandig en normaal, maar dan is het gezonde verstand weer ver te zoeken.

    Haar boek ziet er trouwens prima uit wat lay-out ed. betreft. Mooi papier, harde kaft, creatieve omslag enz. Zo tot in de puntjes verzorgd dat iemand daar met recht trots op mag zijn. Het is ook niet slecht geschreven, maar wat ze meent te moeten delen -met name over spirituele zaken- is voer voor psychologen.

    Ik hoop van harte dat het nog goed met haar komt, maar áls dat al gebeurt, duurt dat nog wel een tijdje ben ik bang. Aan strohalmpjes kunnen mensen zich verdomd lang vasthouden.

    Intussen zou het mij niet verbazen als er een run komt naar helende reisjes naar Hawaii, want sprookjes gaan als zoete broodjes over de toonbank in Kankerland, maar dat is een ander hoofdstuk.

  53. wilmamazone zegt:

    Als ik niet over een drempel struikel en mijn nek breek -of zoiets dergelijks- word ik over een paar weken 65. Dat betekent in de huidige tijd vanaf september van Drees gaan trekken. Een groot deel van mijn leven speelde zich dus af in het internetloze tijdperk en kon mijn honger naar informatie een stuk moeilijker gestild worden of soms helemaal niet. De dingen die mij bezig hielden waren ook niet of nauwelijks bespreekbaar, dus moest ik het in mijn eentje zien op te lossen.
    En jeetje mina! Wat heb ik gezweefkletst zeg. Niet zo erg als Lideweij nu doet, maar het scheelde toch soms niet veel. Van de Orenmaffia had ik nog nooit gehoord en was te naïef om bijvoorbeeld Louise Hay niet op haar woord te geloven. Ik heb o.a. zo vaak affirmaties gepreveld dat ik ze tot op de dag van vandaag nog niet helemaal kwijt ben. De moderne vorm van de rozenkrans bidden zeg maar en vooral geen dag overslaan. Op onverwachte momenten nog denken: ‘ Dat kan toch geen toeval zijn’, en geen zin hebben om meteen ‘hoho’ te roepen omdat het zo lekker voelt.

    Ik heb zelfhulpboeken verslonden als een ander bijv. dieetpillen. Bij elk nieuw boek hoopte ik op DE oplossing, maar meestal was de teleurstelling groot. Aan de andere kant was ik nuchter genoeg om in ieder geval (meestal) met een been op de grond te blijven staan, een halfzweefteef dus.

    Na een hoop hangen en wurgen is het mij gelukt om met beide benen op de grond te staan en ben ik niet meer zo makkelijk te beïnvloeden. Mijn dochter ontving een welgemeend sorry voor alle dingen die ik haar onbedoeld wijsmaakte en ze neemt het mij niet kwalijk omdat ze beseft dat ik toentertijd echt niet beter wist. Niet dat ik daardoor mijn schuldgevoelens al helemaal kwijt ben, want soms staat me nog het schaamrood op de kaken.😳

    Wat zou ik graag teruggaan met wat ik nu weet om een en ander over te doen. En doe ik het nu allemaal goed? Neuh! Ook dit jaar gaat de nominatie voor kerstengeltje van het jaar aan mij voorbij. Die avatar helpt ook geen donder.😉

  54. wilmamazone zegt:

    Lideweij Bosman na een tijdje oorverdovende stilte:

    Naupaka
    2 uur ·
    Zo. Daar ben ik weer. Opgeladen en bekomen van de storm van kritiek en hartverscheurende verhalen van lotgenoten die mijn inbox doen overstromen. Van mensen die niet openbaar hun woord durven te doen, uit angst voor heftige reacties. Met hen ben ik de afgelopen week in gesprek gegaan en er komen mooie plannen uit voort. Zo zijn er gesprekken met partijen voor het oprichten van het coachingplatform – iets waarover ik helaas niet meer kon vertellen bij RTL Late Night – die zelfs tot in België reiken! Hier bestaat geen psychische hulpverlening voor kankerpatiënten en hun naasten. Onbegrijpelijk! Deze zorg is onmisbaar, want een leven met of na kanker gaat gepaard met verschrikkelijke angsten. Ook in Nederland dreigt psychische hulpverlening weg te vallen door overheidsbezuiniging. Zo kampt het Helen Dowling Instituut met ernstige financiële problemen. Tijd voor actie dus.

    Ik wil iedereen graag bedanken voor de mooie reacties op mijn boek Naupaka en de steun tijdens het chaotische mediacircus, waarin de discussie oplaaide over de beweegredenen waarom ik Sander verliet. Het is een onderdeel van mijn boek, maar helaas ging iedereen aan een belangrijk doel voorbij: Naupaka – het verhaal dat ik schreef als eerbetoon aan Sander. Waarin ik vertel hoe hij mij van het leven leerde genieten en lotgenoten op Twitter steunde. @shendersson had een missie en die was om naast zijn ziekte een inspiratiebron voor zijn volgers te zijn. En nog steeds, zo blijkt uit de gesprekken met de lymfeklierkankervereniging. Nog dagelijks lezen mensen zijn hartverwarmende, rauwe en rake teksten op dit social media platform. Zo blijft zijn kracht voortbestaan.

    De reacties tot nu toe via:
    https://www.facebook.com/naupakaboek?fref=ts

    Ik post dit in het kader van ‘hoe gaat het verhaal verder?’ Mijn mening erover schort ik voorlopig op.

  55. wilmamazone zegt:

    Wel willen, maar niet kunnen:

    Ik weet ook uit persoonlijke ervaring hoe het voelt om wel te willen, maar niet te kunnen, dus wilskracht toch echt niet voldoende is.
    Mensen kunnen er lichamelijk en/of geestelijk zó doorheen zitten, dat zelfs een kleinigheidje er niet meer bij kan, laat staan enorm grote problemen. Je wil maar een/1 ding: met rust gelaten worden, want nadenken gaat niet, dus kan er o.a. geen sprake zijn van een echt weloverwogen keuze.

    Lideweij vertrok primair naar Hawaii omdat ze gesolliciteerd had naar een baan daar en aangenomen werd. Ze verbrak geen enkel contact. Dat hoeft ook niet meer met de huidige communicatiemiddelen die van afstanden een relatief begrip maakt. Je kunt elkaar o.a. niet alleen horen, maar ook zien.

    Toen Sander aangaf dat hij onderweg was naar het ziekenhuis voor onderzoek, stapte ze onmiddellijk in het vliegtuig. Hij knapte nog zodanig op dat er geen sprake was van al letterlijk op sterven liggen. Zijn dood kon nog meerdere weken op zich laten wachten, hun relatie was al veel eerder verbroken, dus Lideweij vloog terug om de aangegane verplichtingen van de baan te vervullen en op het haar inziens spirituele Hawaii haar verdriet verder te verwerken.

    Shendersson @Shendersson · 15 jun.

    Anyway, ik ben thuis, herstellende, that’s why ik wat stiller was.

    Shendersson @Shendersson · 15 jun.

    Oh ja, ik heb nog wel een of ander goor vocht tussen die longen. Hopelijk gaat het weg komende weken, anders ook cancer-dirtyness.

    Toen kwam de toestand van Sander onverwacht in een stroomversnelling, en die van Lideweij extremer in een wel willen, maar niet meer kunnen. Ik vind wat ze daarover zegt grotendeels herkenbaar, dus plausibel klinken. Het zou zomaar kunnen dat ik ook niet nog een keer teruggesneld zou zijn, als ik in haar schoenen had gestaan.

  56. wilmamazone zegt:

    Zo kan ik nog een tal aan draadjes benoemen en daar een korte uitleg bij geven, waaronder:
    ‘ Achteraf gezien weet iedereen het allemaal zo goed ‘
    ‘ Als hadden komt, is hebben te laat’
    ‘ Voor de eigen deur vegen’
    ‘ Als iemand een hond wil slaan, is een stok zo gevonden’

    Toch valt er van al die draadjes niet zomaar een/1 verhaal te breien ten gunste van.
    Dat heeft Lideweij wel proberen te doen en is haar verhaal er daardoor niet duidelijker op geworden. Of het mediacircus op haar conto geschreven mag worden, is dan weer een apart draadje waar een avondvullend programma van te maken valt. Ze werd al op basis van kopteksten in boulevardbladen tot zondebok benoemd. Dat was voor velen voldoende om (luidkeels) ruimte te geven aan hun eigen onderbuikgevoelens.

    Neemt niet weg dat wat ze nu precies wilde, behalve een discussie starten, ook in het boek nauwelijks uit de verf komt. Een flink gedeelte van het boek gaat over de vermeende helende reis, dus wat ze op Hawaii allemaal gedaan heeft wat dat betreft. Daardoor heeft ze zelf geen hulp meer nodig [sic], maar of de gemiddelde mantelzorger er boodschap aan heeft/zou moeten hebben? Liever niet wat mij betreft.

    Lideweij is van beroep journalist, maar nog lang geen wetenschapsjournalist. Nergens een spoor van welke deugdelijke onderbouwing dan ook. Of reguliere psycho-oncologische zorg inderdaad grotendeels wegbezuinigd wordt, zou dan het volgende aparte draadje zijn. Daar heb ik me nog niet voldoende in verdiept.
    Of iedereen, zowel patiënt als partner/andere direct naasten, deze zorg broodnodig heeft is dan de volgende vraag/een apart draadje.

    Wellicht ga ik nu voor sommigen te snel, maar ik vind dat het hele drama in de kern terug te brengen is tot deze vier woorden: No Guts, No Glory. Dan bedoel ik niet alleen de stichting met die naam, maar het hele klimaat dat rond kankerpatiënten geschapen werd en kost wat kost in stand gehouden moet worden. Kanker als strijd die gewonnen kan worden, dus ook verloren.
    Op deze site al ruim 6 jaar een regelmatig terugkerend probleem, met de bijbehorende bergen bagger die ons deel werd. Ook op andere sites waar we reacties achterlieten bij o.a. ‘Kanker is topsport’

    Sander was fan van de stichting NGNG, Lidewij maakt er op Facebook Naupana reclame voor en broer Jasper nog op 2 juni j.l. (Die laatste om Lideweij te nekken, maar daarna werd het opmerkelijk stil.)

    Sander was 36 toen hij overleed, na jaren van strijd die hij dacht te kunnen winnen. Daar zag het in het begin ook naar uit – ook gezien het hoge overlevingspercentage bij deze soort kanker-, dus je krijgt wel een flinke klap als blijkt dat net jij niet tot de gelukkigen behoort.
    Sander had blijkbaar bepaald dat alcohol het enige medicijn was dat (tijdelijk) verlichting kon geven. Of hij duidelijk gecommuniceerd heeft met behandelend artsen of het niet anders op te lossen viel, staat nergens te lezen. Er is wat pijnbestrijding, en andere ongemakken, betreft heel wat mogelijk tegenwoordig.

    Sander wilde eind 2012/begin 2013 eigenlijk niet meer, dus stoppen met alle behandelingen in het ZH. Hij had ook zijn neus vol van het pushen van o.a. Lideweij met haar Reiki, superfoods en noem maar op. Dat maakt(e) van Sander geen lafaard, maar iemand waar mogelijk ook niet voldoende naar geluisterd werd. Na een fikse ruzie -over het water dat wodka bleek te zijn- gaat hij bij zijn ouders wonen om zichzelf en Lideweij weer wat meer lucht te geven. Het houden van was iig op dat moment ver te zoeken. Het was beter om elkaar los te laten en de eigen weg te gaan. Het overlijden kon nog vele maanden op zich laten wachten en ze leefden in een hel.

    Ik weet niet of het helemaal te voorkomen was geweest door al dat No-Guts-No-Glory-gedoe waar ook Sander zijn oren naar liet hangen. Lideweij heeft nog steeds geen afscheid genomen van o.a. het concept NGNG, Reiki, superfoods en inzichten uit ‘spiritueel’ Hawaii.

    Om maar een voorbeeld te geven:

    No Guts, No Glory @stichtingNGNG · 18 mei

    Diep respect @Ockels. Hij zal voor altijd een bron van inspiratie blijven. Wij wensen hem een mooie laatste reis!

    Sowieso helemaal fout bezig met:

    No Guts, No Glory
    @stichtingNGNG
    Doel: bereik, steun, geld. Daarmee bieden we kankerpatiënten die baat kunnen hebben bij een behandeling (die in NL niet vergoed wordt) een kans. Follow=support

    Nu moet Sander op zijn beurt een heldenstatus krijgen en een bron van inspiratie zijn/blijven, want hij vocht toch echt wel tot aan zijn laatste snik. Lideweij vocht niet tot aan zijn laatste snik en dat heeft ze geweten. De pek en veren zal ze voorlopig nog niet kwijt zijn.

    Shendersson @Shendersson · 28 jun.

    Strijden, bijna dood.. Voorrlopig effe niet!!!

    En dat alles vanwege het kankersprookje dat in de maatschappij leeft, en dat wat ze zichzelf aanvullend vertelde om zich een overwinnaar te voelen.
    Of Sander en Lideweij beter hadden kunnen weten, is dan de volgende vraag. Ik lees nergens terug in hoeverre ze zich ook maar ergens in verdiept hebben.

    Lideweij bedoelt het in principe goed met haar boek Naupaka, maar ja………..laat nou de weg naar de hel geplaveid zijn met goede bedoelingen. Je koopt er niks voor, jammer maar helaas.

  57. Renate zegt:

    Kom je na 2 weken terug op dit blog, is er weer een heel nieuw verhaal verschenen, waar ik nog helemaal niets over gehoord had. Misschien lees ik de verkeerde krant en kijk ik naar de verkeerde tv-programma’s, maar het hele verhaal over Lideweij en Sander lees ik hier voor het eerst.
    Bert Brussen lijkt te denken dat het grootste probleem van het leven met een alcoholist zit in het kotsen. Sorry Bert, maar dan wil ik je toch wel even uit je droom helpen. Omgaan met een verslaafde behelst wel iets anders dan omgaan met iemand die loopt te kotsen. Ik heb zelf een vriendin gehad die aan de drank was en dat was niet leuk, ook al heb ik nooit kots hoeven opruimen, hooguit misschien kattenkots. Als ik naar haar toe ging, heb ik echt wel eens de hoop gehad dat ik haar dood zou aantreffen. Nee, dat is geen leuke gedachte, maar zo was het wel.

    Als Sander Lideweij zou hebben verlaten, omdat hij niet met haar zweverigheid om kon gaan, zou het dan anders zijn?

    Het is moeilijk om te bepalen wat iemand al dan niet had moeten doen in relatie tot zijn/haar partner. Voor de rest sluit ik me aan bij wat Wilma al heeft geschreven.

  58. JennyJo zegt:

    Ik heb me de grootste moeite door het boek heengewerkt, vanwege het grote gehalte aan spiritueel geneuzel, ik ben daar nou eenmaal heel erg allergisch voor. Of Lideweij in werkelijkheid ook zo is weet ik niet, maar in het boek komt ze naar voren als een tamelijk egocentrisch, navelstaarderig type dat erg gericht is op het eigen zieleheil. De drammerigheid met betrekking tot alternatieve behandelingen vond ik ook heel irritant. Het zal heel onaardig van me zijn, maar ik heb totaal geen behoefte om me verder met haar of haar boek bezig te houden. Ik vind het een overbodig boek van een oninteressant persoon. Het is niet anders.

  59. JennyJo zegt:

    Bert Brussen denk ook dat je de hele tijd kotst als je chemo krijgt. Hij denkt ook dat je verslaafd raakt aan de pijnstillers die je krijgt bij ongeneselijke kanker, maar dat is onzin. Bert Brussen kletst maar wat, zoals wel vaker en zoals zoveel mensen.

  60. wilmamazone zegt:

    JennyJO:

    Bert Brussen denk ook dat je de hele tijd kotst als je chemo krijgt. Hij denkt ook dat je verslaafd raakt aan de pijnstillers die je krijgt bij ongeneselijke kanker, maar dat is onzin. Bert Brussen kletst maar wat, zoals wel vaker en zoals zoveel mensen.

    Dit gezwatel van Bert Brussen was voor mij een van de hoofdredenen om het artikel te schrijven, maar ik was er nog niet aan toegekomen om het als een apart draadje te benoemen in mijn betoog. Ik vind het nog steeds zó vreselijk van de pot gerukt.

  61. wilmamazone zegt:

    Renate:

    Kom je na 2 weken terug op dit blog, is er weer een heel nieuw verhaal verschenen, waar ik nog helemaal niets over gehoord had. Misschien lees ik de verkeerde krant en kijk ik naar de verkeerde tv-programma’s, maar het hele verhaal over Lideweij en Sander lees ik hier voor het eerst.

    Goed opgemerkt. Verder dan wat boulevardpers en RTL LN is het verhaal niet gekomen. Toch lieten de nodigen zich met het grootste gemak voeren, waaronder Bert Brussen.

    Als het in het eigen straatje te pas komt, hoeft men zich blijkbaar niet meer af te vragen of iets klopt, je voegt er desnoods nog wat eigen onzin aan toe om tot een felle veroordeling te komen en dan niet snappen waar de praatjes toch vandaan (blijven) komen.

    Als ik in dat soort bladen iets lees, gaan bij mij automatisch de alarmbellen rinkelen.

  62. Renate zegt:

    Er is een verschil tussen een verslaving en medicijnen nodig hebben. Iemand die suikerziekte heeft, is ook niet verslaafd aan insuline en als je pijnstillers nodig hebt bij ongeneselijke kanker, heeft dat niets met een verslaving te maken.

    Aan wat ik hier over Lideweij lees, heb ik genoeg om te weten dat ik weinig behoefte heb om haar boek door te worstelen. Aan spiritueel gezwatel heb ik een broertje dood.

  63. wilmamazone zegt:

    Renate:

    Aan wat ik hier over Lideweij lees, heb ik genoeg om te weten dat ik weinig behoefte heb om haar boek door te worstelen. Aan spiritueel gezwatel heb ik een broertje dood.

    Dat boek hoef je inderdaad niet alsnog door te gaan worstelen, en aan spiritueel gezwatel mag je rustig een broertje dood hebben. Wel wil ik nog een kanttekening plaatsen:
    Ik weet niet hoe Lideweij eerder -in het normale leven zeg maar- wel of niet met dit soort zaken omging. Er mag niet uit het oog verloren worden dat ze iig vorig jaar al zwaar overspannen was, en er door het sneller overlijden van Sander dan iedereen verwacht had, nog een flinke schep bovenop kwam.

    Als ik de tekst lees die de familie van Sander op zijn dodenbrief heeft laten zetten, kan geen andere conclusie getrokken worden dan dat die ook heilig in een hiernamaals geloven en dus de dag prijzen dat ze elkaar terug zullen zien. Uiteraard ondermeer gelukkig, gezond en krachtig. Sander waakt en wacht on the other side.

    Lideweij creëerde op Hawaii alvast contact met haar overleden vader en Sander en die twee samen als bevestiging dat die over haar waakten, haar begrepen en vonden dat ze de juiste beslissing had genomen. Met name Sander toonde zich aan haar ondermeer gelukkig, gezond en krachtig. Hij waakt en wacht on the other site.

    Waarom dan zo’n heisa maken over het persoonlijk afscheid (moeten) nemen van een stoffelijk overschot? Een kadaver oneerbiedig gezegd. Wat was vroeger in Nederland het gebruikelijke protocol en waarom? Dat zou dan weer het volgende aparte draadje zijn.

    Intussen blijft de vraag staan waarom Lideweij -of wie dan ook- niet het recht zou (mogen) hebben -met name in de huidige tijd- om op eigen wijze afscheid te nemen en dat harteloos e.d. gevonden wordt/moet worden. Wie is er dan precies hypocriet?

  64. Renate zegt:

    Daar heb je helemaal gelijk in. Het stoffelijk overschot heeft uiteindelijk niets aan het afscheid. Uiteindelijk is een afscheid en de hele ceremonie er omheen vooral bedoeld voor de nabestaanden.

    Edit WMZ: je komt weer om onduidelijke redenen voortdurend in het spamfilter terecht. Nu verlost om 11:48.

  65. wilmamazone zegt:

    Kom ik toch nog even terug op hoofdstuk 18 van Naupaka (blz. 91 en 92).

    Dat begint met het beschrijven van contact via Skype met de beste vriend van Sander die waarschuwt dat het einde nadert. Nog nauwelijks aanspreekbaar in een wereld vol waandenkbeelden. Hij zou en moest de dag van tevoren nog met Jorn mee naar A’dam.
    ‘ Om hem gerust te stellen, tilden we hem in een stoel, maar dat kostte natuurlijk te veel energie. Hij was uitgeput.’
    Zegt Lideweij:

    Ik zie het tafereel voor me. Sander, die vastberaden en mopperend op Jorn zijn zin doordrijft.
    ‘ Het is nog steeds een ouwe tijger,’ gaat hij verder, ‘strijdend tot de dood.’

    Jorn heeft gelijk. Sander heeft een ongekende strijdkracht. Elk middel pakte hij aan om de ziekte te overwinnen. Zélfs experimentele medicatie als sgn-35, dat zijn zenuwen aantastte. Hij klaagde nooit over zijn gevoelloze voeten waardoor lopen moeilijk ging. Juist niet. Hij zette boosheid en machteloosheid om in wijze woorden op zijn klankbord Twitter. Hier wierp hij zich op als steunpilaar voor metgezellen in de strijd tegen kanker.

    Ging ik even klikkerdeklikken et voilà:
    http://www.lymfklierkanker.nl/forum/viewtopic.php?f=17&t=604

    Nieuwe therapie Hodgkin: SGN-35
    Bericht door Liedje » 20 april, 2010 20:01

    Hey!

    Ik ben benieuwd of er iemand meer weet van SGN-35?

    Het middel wordt op dit moment in Amerika getest en ze verwachten het volgend jaar op de markt te brengen. Er zijn goede resultaten mee geboekt , geloof ik.

    Mijn vriend ondergaat momenteel een BEACOPP-kuur die gevolgd gaat worden door een allogene stamceltransplantatie (3 x Hodgkin teruggekregen). Maar liever iets anders dan deze behandeling, zou ik zo zeggen.

    Ik ga sowieso bij het onderzoekscentrum in Seattle ook informatie opvragen. Ben benieuwd of Nederlandse artsen hierover iets kunnen vertellen..?

    Zijn er trouwens mensen die een allogene stamceltherapie hebben ondergaan (Hodgkin)? Ik ben benieuwd hoe het gaat en of de ziekte wegblijft.

    Alvast bedankt voor jullie reactie!

    Een jaar later (juni 2011):

    http://www.volkskrant.nl/vk/nl/5270/Zorg/article/detail/2441753/2011/06/06/Stormloop-op-medicijn-tegen-lymfklierkanker.dhtml

    Er is een wereldwijde stormloop ontstaan op een veelbelovend experimenteel medicijn voor uitbehandelde patiënten met Hodgkin lymfoom, een vorm van lymfklierkanker. De eerste studies wijzen uit dat het middel bij deze patiënten de tumoren in korte tijd kan laten slinken of zelfs vernietigen.

    In afwachting van registratie stelt de Amerikaanse producent het middel gratis beschikbaar aan een beperkte groep patiënten………..

    (Dit is het betreffende medicijn:
    http://www.consumed.nl/medicijnen/8451/Brentuximab_vedotin_Injecties#onderdeel17)

    Een overbekend scenario in de wereld van ‘ Strijden tot de allerlaatste snik’ , maar evengoed nog een waar ik op zijn minst kromme tenen van krijg. Een wereld waarin genoeg nooit genoeg is geweest, en leken met het grootste gemak doktertje gaan spelen door o.a. het ene na het andere strohalmpje op te zoeken en uit de delen. De patiënten die zich daar -al of niet vrijwillig- krampachtig aan vasthouden zijn de helden. Waar komt die waanzin toch vandaan en hoe komen we er vanaf?

  66. Renate zegt:

    Niet zo lang geleden stond er in De Volkskrant een interview met een jonge vrouw die kanker had en die daar ook een boek over had geschreven (naar ik meen). Zij leek in ieder geval niet krampachtig op zoek naar iedere strohalm, maar accepteerde gewoon dat het leven eindig was.

    Helaas ben ik wat te lui om op te zoeken over wie het gaat.

  67. wilmamazone zegt:

    Renate:

    Helaas ben ik wat te lui om op te zoeken over wie het gaat.

    Dat is mogelijk Laura Maaskant? Die had ik al een tijdje tussen mijn research staan:
    http://www.eo.nl/tv/knevelenvandenbrink/artikel-detail/laura-maaskant/

    Leef!, schrijft de twintigjarige Laura Maaskant in haar boek. Ze is ongeneeslijk ziek en stopt de behandeling van haar ongeneeslijke vorm van kanker.

    In 2009 werd Laura behandeld voor een tumor bij haar ribben. Rond april 2013 worden er uitzaaiingen in haar longen ontdekt. Sindsdien is niets in haar leven meer hetzelfde.

    Nu erbij geklikkerdeklikt:

    http://www.lauramaaskant.nl

  68. Renate zegt:

    Ja inderdaad. Ik heb toch nog een poging gedaan om het op te zoeken, maar het lukte niet. Kanker en boeken levert iets te veel rotzooi op. Ik had er iets over willen schrijven toen ik het las, maar helaas zat ik net op dat moment zonder computer.

  69. wilmamazone zegt:

    Laura Maaskant kwam ook in beeld vanwege het boek dat ze schreef, maar ze is niet uitzonderlijk wat het stoppen met (mogelijk levensverlengende) behandeling(en) betreft op het moment dat de kanker ongeneeslijk blijkt.

    Aan de buitenkant is nog steeds niet te zien dat ze in feite doodziek is, dus bijvoorbeeld Bert Brussen mag zijn beeld eens nodig bij gaan stellen.

    Uiteraard komt er een moment dat Laura intensieve palliatieve/terminale zorg nodig heeft, maar daar zal ze nu al alle in en outs van weten en daar -voor zover als al mogelijk- vrede mee hebben. Ik zie haar dan in ieder geval niet alsnog stiekem aan de drank gaan of zoiets dergelijks, maar op tijd aan de bel trekken als het niet meer gaat.

  70. wilmamazone zegt:

    Quote van de dag (met name voor Bert Brussen & Co.):

    Onwetendheid is geen excuus als men de mogelijkheid heeft gehad om die onwetendheid op te heffen.

  71. wilmamazone zegt:

    Vrijdagavond besteedde Trouw aandacht aan Laura Maaskant met:
    Oog in oog met de dood is het leven waardevoller

    De oncoloog legt haar drie mogelijkheden voor (april 2013 red.) Optie één: de grootste van de acht tumoren operatief verwijderen om verder te onderzoeken, optie twee: bestralen van zoveel mogelijk tumoren. Beide opties bieden weinig hoop op genezing. De derde optie luidt daarom: niet meer behandelen. Lang hoeft Laura (toen19 jaar) daar niet over na te denken: ze wil geen levensverlengende behandeling, maar kwaliteit van leven. Laura wil genieten.

    Noot van mij:
    Niet uit het oog verliezen dat er behandelingen zijn die weliswaar het leven niet verlengen, maar ingezet kunnen worden als o.a. pijnbestrijding, dus wel degelijk een bijdrage kunnen leveren aan kwaliteit van leven.

    In die periode ziet Laura (toen 15/16 jaar) in dat je de termen ‘vechten’ en ‘overwinnen’ niet kunt toepassen op een levensbedreigende ziekte. De keerzijde daarvan is verliezen en dat legt een massieve verantwoordelijkheid bij kankerpatiënten, want is degene die niet overwint dan debet aan zijn of haar dood?

    eindquote:

    Patiënten en naasten koesteren vaak hoop, ook als ze hebben gehoord dat de patiënt zal overlijden, onder meer omdat artsen te lang gericht blijven op ‘doen’, waar ‘laten’ beter past. Communicatie tussen arts en patiënt is ingewikkeld, vanwege gevoelens van angst en onmacht. In de aanbevelingen legt ZonMw de nadruk op de doelstelling minder zorg die de patiënt niet dient, betere samenwerking tussen artsen en hulpverleners met de patiënt, en scholing voor artsen en verpleegkundigen over aandacht voor de besluitvorming in de laatste fase van het leven.

    Hier het betreffende rapport uit 2013 (nog niet helemaal gelezen):
    http://www.zorgvisie.nl/PageFiles/81897/001_1366185578910.pdf

    Moet alles wat kan?

    Aanvullend leesvoer:

    Op deze site in 2009 al het artikel ‘ Dood gaan we allemaal’ :
    https://cryptocheilus.wordpress.com/2009/03/19/dood-gaan-we-allemaal/

    In 2010 het aangrijpende artikel ‘ Genoeg=genoeg:
    https://cryptocheilus.wordpress.com/2010/08/04/genoeggenoeg/

    In 2012 ‘ Terminale zorg vaak te lang’ :
    https://cryptocheilus.wordpress.com/2012/05/30/terminale-zorg-vaak-te-lang/

    Ik maak al bijna 40 jaar van dichtbij mee dat er nauwelijks op een normale manier over doodgaan gesproken wordt/mag worden en zie daar niet al teveel verbetering in. Er wordt tegenwoordig veel met de mond beleden, maar daar is in de dagelijkse praktijk nog regelmatig te weinig van te merken. O.a. de noodkreet dat het boek Naupaka óók is, werd beloond met hoongelach en pek en veren. Daar zijn de nodigen nog steeds trots op. Het zal mijn tijd wel duren denk ik dan.

  72. Renate zegt:

    Dit citaat van Paula Modersohn-Becker vond ik iets om over na te denken:

    „… Ich weiß, ich werde nicht sehr lange leben. Aber ist das denn traurig. Ist ein Fest schöner, weil es länger ist? Und mein Leben ist ein Fest, ein kurzes, intensives Fest … Und wenn nun die Liebe mir noch blüht, vordem ich scheide, und wenn ich drei gute Bilder gemalt habe, dann will ich gern scheiden mit Blumen in den Händen und im Haar.“

    http://de.wikipedia.org/wiki/Paula_Modersohn-Becker

  73. wilmamazone zegt:

    Partners van kankerpatiënten ervaren evenveel stress, angst en depressieve gevoelens als de zieke. Toch staat de psychologische hulp aan deze groep onder druk meldt Iris Pronk in Trouw:
    http://www.trouw.nl/tr/nl/4516/Gezondheid/article/detail/3706330/2014/07/30/Doodmoe-van-haar-ziekte.dhtml

    Sinds begin 2013 worden rouw- en relatietherapie niet meer vergoed door de zorgverzekeraar. Eerder al werd de aanpassingsstoornis uit het verzekerde pakket geschrapt: een psychische reactie op hevige stress.

    Lukas: Zij won elke discussie met ‘Ik ga dood’

    Haar debattechniek beïnvloedde hun relatie nogal. “Het is best apart als je een partner hebt die zegt: ‘Ik ga dood, vind je het erg als ik even alles bepaal de komende twee jaar.'” Daarnaast waren er heftige emoties: Marieke, die als gevolg van haar ziekte ook veel stemmingswisselingen had, was vaak boos en voelde zich machteloos over het feit dat Lukas wél door zou leven, mogelijk met een nieuwe vriendin. De open buikwond, de stoma en haar conditie maakten dat seks en intimiteit “enorm veranderden”; al met al ook lastig voor een jonge man. “Aan de ene kant wil je alles voor je meisje doen”, zegt Lukas. “Ik wilde bij haar blijven, er absoluut niet van weglopen.” Toch vermoedt hij dat Marieke en hij uit elkaar waren gegaan als zij geen relatietherapie hadden gevolgd; zó heftig botsten ze.

    Harrie: Je eigen ik word ondergeschoffeld

    Tijd voor zichzelf heeft of neemt hij niet meer. “Soms denk je: ik wil wel eens een halve dag zelf weggaan”, zegt Harrie. “Maar dan denk ik ook: Kan ik dat wel máken? Kan ik wel plezier hebben als zij dat niet heeft? Als ik tijd voor mezelf neem, doe ik dan het verkeerde voor mijn partner?”

    Wat ik jammer vind, is dat er geen voorbeeld van een vrouwelijke partner van een (terminale) kankerpatiënt gegeven wordt, maar er gekozen is voor twee mannen. Het wekt wellicht teveel de suggestie dat zware zorgtaken voor vrouwen gemakkelijker zijn/moeten zijn.
    De gekozen koptekst werkt in deze ook al niet mee: Doodmoe van háár ziekte

    Neemt niet weg dat het artikel best gelezen mag worden door al die beste stuurlui aan wal, die zo makkelijk met een vingertje wijzen naar de partner van een kankerpatiënt m/v. Het is beter dan niks.

  74. Renate zegt:

    Tja, inderdaad een interessant stuk. Misschien is het wat te veel geschreven vanuit de traditionele man-vrouw verhouding, waarbij de man werkt en de vrouw voor het huishouden zorgt. Misschien dat men daarom denkt, of zou kunnen denken, dat de overgang voor een vrouw minder groot is, als haar man meer zorg nodig heeft.
    Ik vind overigens wel dat er twee mensen worden beschreven, waarvan het karakter misschien sowieso al voor problemen zou kunnen zorgen. Het probleem is dat het karakter, op het moment dat ze gezond zijn, misschien nog iets aantrekkelijks kan hebben in de zin van ‘ze is zo lekker eigenzinnig’ of ‘ze is een doorbijter’, maar dat dat karakter het leven in dit soort gevallen voor iedereen moeilijker maakt.
    Maar goed, alle aandacht voor de problemen van de partners van de kankerpatiënt is wel goed.

  75. wilmamazone zegt:

    Renate:

    Maar goed, alle aandacht voor de problemen van de partners van de kankerpatiënt is wel goed.

    http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2672/Wetenschap-Gezondheid/article/detail/3724680/2014/08/26/Kankerpatienten-kampen-vaak-met-relatieproblemen.dhtml

    Kankerpatiënten krijgen opvallend vaak relatieproblemen. Dat blijkt uit een rondgang langs oncologen en behandelaars. ‘Kankerpatiënten kunnen door hun ziekte ontzettend nare, vervelende partners worden’, zegt psychiater Leo van Weezel van het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis.

    ‘Dat je tijdens kanker nader tot elkaar komt, is een geromantiseerd idee’, zegt Van Weezel. ‘Zo’n veronderstelling maakt mensen nog eenzamer. Ze hebben het gevoel dat ze niet aan het plaatje voldoen. Natuurlijk lukt het een deel wel om hun relatie goed te houden. Maar een behoorlijk percentage slaagt daar niet in.’

    Onlangs beschreef journaliste Lideweij Bosman in haar geruchtmakende boek Naupaka hoe ze haar vriend met terminale kanker verliet en niet bij zijn sterfbed was. Het leidde tot woedende reacties. ‘Een vrouw schreef dat ze hoopte dat ik nooit kinderen zou krijgen’, zegt Bosman, ‘omdat ik niet voor anderen kon zorgen’. De stemming lijkt nu omgeslagen: Bosman wordt overspoeld met reacties van mensen die ook in een relatiecrisis belandden door kanker. Drie filmproducenten willen haar boek verfilmen.

    Ben ik benieuwd hoe het uitgebreide spirituele geneuzel van Bosman in beeld gebracht wordt.
    Neemt niet weg dat we af moeten van het geromantiseerde beeld rondom kanker en daardoor van partners het onmogelijke verwachten.

  76. wilmamazone zegt:

    Ook in Medisch Contact aandacht voor de problematiek:

    http://medischcontact.artsennet.nl/Actueel/Nieuws/Nieuwsbericht-1/146125/Vaak-relatieproblemen-bij-kankerpatienten.htm

    Kankerpatiënten hebben opvallend vaak relatieproblemen. Dat zeggen oncologen en psychiaters dinsdag in de Volkskrant. Na de diagnose krijgen mensen zo veel voor hun kiezen dat ze minder met elkaar praten en uit elkaar groeien. Ook raken stellen geregeld in een isolement.

    Met een link naar diverse artikels:

    Lees ook:

    *Verwijs kankerpatiënten naar inloophuizen
    *Partner kankerpatiënt vaker naar huisarts
    *Kanker heb je niet alleen
    *Dossier Herstel na kanker

  77. Renate zegt:

    In de Volkskrant op papier stond een lang interview met Lidewij Bosman en tot m’n grote verbazing zat er totaal geen spiritueel geneuzel in.

  78. Marjolijn Hellemons zegt:

    Mijn man is, na een ziekbed van 2,5 jaar, overleden aan kanker. Vanaf het begin wisten wij dat hij niet meer beter zou worden. ik zou het helemaal begrepen hebben als hij uit angst en verdriet aan de drank was gegaan. Hij zou niets hebben kunnen doen waardoor ik op de loop was gegaan. Ik heb 23 euro geinvesteerd in het boek om in ieder geval een beetje een gefundeerde mening te kunnen vormen, maar de zwakke excuses van deze dame om haar “grote liefde” te verlaten maakten mij zo misselijk en ellendig dat ik het slechts in kleine stapjes heb kunnen uitlezen. Wat een slappe smoezen en wat een gewauwel…”wij vonden allebei dat we afstand moesten nemen om afscheid te kunnen nemen” …..bla bla bla…….ze had alle tijd van de wereld voor zichzelf gehad na zijn dood…hij heeft haar gesmeekt terug te komen…zo erg was hij het met haar eens dat ze afstand moesten nemen!!! Ze zag hoe slecht hij eraan toe was, en ze is gewoon weggegaan……En wie is zij om hem allerlei “gezonde” zooi op te dringen….genezen zou hij er echt niet meer door….Ik vind dat ik recht van spreken heb: mijn man en ik hebben het samen wel volgehouden tot het einde….ik zou niet anders gewild hebben, 1000 paarden hadden mij niet van hem kunnen weghouden, zeker niet in het laatste stadium, ook niet drank…Untill death do us part……wat een k..boek

  79. JennyJo zegt:

    In de VARA-gids stond een interview met Edwin Winkels. HIj vertelt over de dood van zijn vrouw in 2002 aan borstkanker. In 1996 kreeg zijn vrouw borstkanker. In eerste instantie leek het goed te gaan, maar in 2000 kwam de kanker terug en in 2002 overleed ze. Winkels zegt dan:

    Steeds vaker hoor je dat zo’n proces voor de familie minstens zo zwaar is. In het ziekenhuis heb ik genoeg zieke vrouwen gezien die verlaten waren door hun man. Ik vind dat van de gekke: je blijft bij iemand tot ze hersteld is of tot ze is overleden. Natuurlijk is het zwaar, maar onvergelijkbaar met wat de patiënt zelf doormaakt. Kort na de dood van mijn vrouw kreeg ik melanoom. Vijf dagen moest ik op de uitslag wachten. Ze wisten al dat het kwaadaardig was, maar de vraag was of het in mijn lymfestelsel zou komen. Gelukkig was dat niet zo, maar in die vijf dagen heb ik pas echt begrepen hoe bang mensen zijn als ze kanker hebben. Familieleden kunnen zeiken en zeuren wat ze willen, en het ís ook moeilijk, maar nou en? De patiënten leven met de angst dat ze doodgaan, zij niet.

  80. wilmamazone zegt:

    In het ziekenhuis heb ik genoeg zieke vrouwen gezien die verlaten waren door hun man.

    Triest om het weer eens te moeten horen.
    http://www.nu.nl/gezondheid/2121235/vrouwen-scheiden-vaker-diagnose-kanker.html
    12 november 2009

    Vrouwen die te horen krijgen dat ze kanker of multiple sclerose hebben, scheiden zes keer zo vaak van hun partner als wanneer de man de patiënt is. Dat blijkt uit Amerikaanse onderzoek dat woensdag naar buiten is gebracht.
    eindquote:

    Het onderzoek werd uitgevoerd omdat het de oncologen in Seattle opviel dat veel meer vrouwen dan mannen gingen scheiden nadat bleek dat ze kanker hadden.

  81. wilmamazone zegt:

    De uitzending is op dit moment nog niet online, maar Lideweij Bosman was gisteravond blijkbaar te gast bij RTL Late Night:
    http://www.rtl.nl/rtl-late-night/#!/335528/nieuws/ded88390-3e05-4420-acb4-0e6a096ef74e-de-donderdagavond-van-rtl-late-night/

    Peter van der Vorst, Lideweij Bosman en Yvette Peels Maas
    Lideweij Bosman schreef een geruchtmakend boek over hoe ze haar terminaal zieke vriend verliet. Ze kreeg veel kritiek over zich heen, maar ze zette door en is een bewustwordingscampagne gestart om taboes te doorbreken en jonge mantelzorgers zichtbaarder te maken. Yvette Peel Maas postte haar aangrijpende verhaal op de online community en bereikte binnen twaalf uur 180.000 mensen. Ook Peter van der Vorst trekt zich het lot van mantelzorgers aan. Hij werkt aan een nieuw programma waarin hij mantelzorgers te hulp schiet.

  82. wilmamazone zegt:

    De moeder van Sander is blijkbaar nog steeds niet zo te spreken over de handel en wandel van Lideweij:

  83. maej zegt:

    Als eerst: ik heb niet alle reacties gelezen van iedereen. Sommige reacties die ik gelezen heb vond ik enigszins negatief of veroordelend. Jammer. Niet veel mensen hebben zich geprobeerd in te leven in Lideweij of haar situatie en nagedacht over het feit dat iedereen een ander rouwproces doormaakt, niet iedereen kan en hoeft het op te brengen tot het einde bij iemand te blijven? Waarom wordt deze dame volledig gewantrouwd? Niemand weet hoe de relatie precies was tussen Sander en Lideweij. Misschien ging het voor de diagnose van Kanker soms al niet zo lekker, maar lekker genoeg voor de toen nog positieve omstandigheden. Of leek zelfs voor Lideweij de relatie goed omdat ze nooit moeilijkheden samen hadden meegemaakt, who knows. Was het goed voor Sander geweest om een ongelukkige Lideweij naast zich te hebben terwijl hij stierf?

    Kankerpatiënten zijn net mensen en hebben ook verantwoordelijkheden. Het betekend niet dat alles wat zij doen opeens geoorloofd is. Toen mijn moeder ziek werd en uiteindelijk stierf van de kanker is ze zich ook niet gaan bezatten. Lideweij vertelde volgens mij in de uitzending een jaar geleden dat ze samen met Sander 4 maanden voor ze naar Hawaii vertrok haar vader was verloren. Misschien had ze niet eens de tijd om daar over te rouwen omdat ze voor Sander moest zorgen. En misschien hadden Sander zijn familie en vrienden geen idee hoe het is om 24/7 iemands verzorger en steun en toeverlaat te moeten zijn. Het is naar, het is kut, het is klote dat dit allemaal is gebeurd, qua samenloop van omstandigheden. En dat boek is niet echt handig getimed. Maar misschien was het voor haar in eerste instantie een manier om van haar af te schrijven, omdat niemand zich bekommerde om haar welzijn, alleen om Sander zijn welzijn. Een manier om te kunnen uiten, net zoals sommige een dagboek hebben. Het klinkt voor mij alsof ze al lang geleden voor hij stierf afscheid van hem en de relatie had genomen, maar bleef omdat het volgens de normen en waarden in NL niet kan om je partner te verlaten tijdens een ziekbed.

    Die familie van Sander eiste dat Lideweij de opbrengst van haar boek doneerde aan KWF, wat ik belachelijk vind. Zij mogen, vind ik, helemaal niet bepalen wat er met een opbrengst gaat gebeuren, zeker niet als ze niet met haar in gesprek wilde toen ze aangekondigd had een boek te gaan uitbrengen.

    Lideweij klinkt een beetje als een tamelijk oppervlakkige dame die opeens in haar leven geconfronteerd werd met ziekte en de dood en die daar niet mee kon omgaan ( wie kan dat wel?!) En doormiddel van schrijven en vluchten en een boek uitbrengen weer bij zichzelf kon komen. Nu probeert ze, althans zo wil ze dat voordoen, een verschil te maken door de aandacht te vestigen op de mantelzorger. Niet slecht lijkt me zo, alleen weer niet op de meest handige en tactvolle manier.

  84. wilmamazone zegt:

    @ maej

    Spijtig om te vernemen dat jouw eigen moeder de diagnose kanker kreeg en onverhoopt aan de gevolgen daarvan is overleden. Hopelijk heeft ze in die periode toch nog heel wat kwaliteit van leven mee mogen maken, en kreeg ze -zo goed als mogelijk- wat ze nodig had tijdens haar stervensproces.

  85. wilmamazone zegt:

    Omdat ik niet alles tegelijk kan, heb ik me al een tijdje niet zo bezig gehouden met Lideweij Bosman. Ik moet me dus opnieuw verdiepen en ben zodoende van plan om o.a. haar boek te herlezen. Ze schijnt zich tegenwoordig te focussen op mantelzorg en met name op die van jonge mantelzorgers.

    De vraag die spontaan in me op kwam is wat mantelzorg nou precies is. Je bijvoorbeeld (ernstige) zorgen maken over een zieke naaste, maakt m.i. van die iemand nog lang geen mantelzorger in de ware zin van het woord.

    Laten we dus eerst eens goed kijken wat er precies verstaan wordt onder mantelzorg:
    https://www.mezzo.nl/pagina/voor-mantelzorgers/dit-is-mantelzorg/mantelzorg-wat-is-dat-precies

    De Nationale Raad voor de Volksgezondheid hanteert de volgende definitie van mantelzorg:

    Mantelzorg is zorg die niet in het kader van een hulpverlenend beroep wordt gegeven aan een hulpbehoevende door één of meerdere leden van diens directe omgeving, waarbij de zorgverlening direct voortvloeit uit de sociale relatie.

    Mantelzorgers zijn dus mensen die langdurig en onbetaald zorgen voor een chronisch zieke, gehandicapte of hulpbehoevende persoon uit hun omgeving. Dit kan een partner, ouder of kind zijn, maar ook een ander familielid, vriend of kennis.

  86. wilmamazone zegt:

    Ter informatie:
    De recente webpagina (vanaf 3 maart j.l.) over mantelzorg op initiatief van Lideweij Bosman:
    http://www.ikmantelzorger.nl

    Tijd voor verandering, vindt ook Lideweij Bosman, initiatiefnemer van Ik? Mantelzorger? Zij was zes jaar mantelzorger voor haar doodzieke partner en ging er bijna zelf aan onderdoor. Ze schreef over deze periode haar boek Naupaka. Het leverde uiteenlopende, soms heftige reacties op en kreeg in Nederland én België veel bijval. Haar ambitie is om mantelzorg zichtbaar sterker te maken.
    Om te beginnen door middel van een bewustwordingscampagne over mantelzorg en een online community voor mantelzorgers. Ondersteund door een werkgroep van communicatieprofessionals heeft Bosman hiervoor het initiatief genomen.

    en de bijbehorende faceboekpagina:
    https://www.facebook.com/ikmantelzorger/timeline

    Na de diagnose kanker is niet iedere patiënt per definitie hulpbehoevend, en is er dus geen sprake van meteen al mantelzorg nodig hebben. Aanvulling: Deze zin gaat er bij mij dus niet in:

    Zij was zes jaar mantelzorger voor haar doodzieke partner en ging er bijna zelf aan onderdoor.

    (vet door mij)
    Er is bij de meesten geen sprake van meteen al doodziek zijn of wellicht beter gezegd: je daadwerkelijk doodziek voelen. Kanker wordt niet voor niets een sluipmoordenaar genoemd.

  87. Ciske zegt:

    Zowel bij haar als bij Kluun begrijp ik volkomen dat zo’n rotziekte niet alleen zwaar is voor de zieke, maar ook voor de meest directe naaste(n). En die komen vaak ook ernstig hulp en aandacht tekort. En als er al aandacht is gaat het bijna altijd over die ziekte. Alleen, in het geval van Kluun, heeft hij de meest egoïstische oplossingen gevonden, vreemdgaan en vervolgens geld verdienen over het lijk van de zieke vrouw die hij heeft laten barsten. Het verhaal van Lidewij is weer anders, omdat in dit geval de zieke zelf ook voor een nogal destructieve oplossing heeft gekozen. Wat begrijpelijk is, want hoe moeilijk is de wetenschap dat je doodgaat en dat het alleen maar beroerder wordt. En ik snap dan ook beter dat zij bij hem weg gaat. Want sorry, maar hoe ziek ook, leven met een alcoholist is niet te doen. Alleen had ze dat boek niet hoeven schrijven. Daarnaast heeft zij in mijn optiek een behoorlijk onoprecht en oneerlijk en ook flink egoïstisch voorkomen, dwz, in ieder geval in de tv-optredens die ik van haar zag. En dat is dan ook de reden dat ik zeer weinig sympathie voor haar kan opbrengen. Maar heel eerlijk, ik vond en vind die Kluun het laagste soort mens dat ik me voor kan stellen, en was nooit van plan zijn boek te lezen, tot een stuk uit het boek in Pink Ribbon stond. En ik heb er tranen met tuiten om gehuild. En zou ik op zo’n manier uitvinden dat het boek van Lidewij net zo goed geschreven is, dan zou ik het ook willen lezen. Terwijl ik beide personen als mens niet te doen vind en ze ook geen dubbeltje van mijn geld gun.

%d bloggers op de volgende wijze: