Kanker en oorlogstaal gaan niet samen. Houd er eens eindelijk mee op!

478174006

Twee jaar geleden schreef de Amerikaanse Lisa Adams, columniste bij de onlinekrant The Huffington Post, een blog over ‘de stomste dingen die mensen zeggen tegen kankerpatiënten’. Adams (borstkanker met uitzaaiingen) kreeg vele honderden reacties en zo ontstond een lijst met botte opmerkingen:

‘Nou ja, die borsten heb je toch niet echt nodig.’

‘Joh, ik dacht je van een chemokuur afviel?’

‘Als iemand deze ziekte kan verslaan, ben jij het.’

‘Met een positieve houding heb je de strijd al half gewonnen.’

‘Sterk zijn, hard vechten, niet opgeven hoor!’

Adams stierf op 6 maart dit jaar, 44 jaar oud, en ze liet vooraf instructies achter, in het prachtige gedicht When I die. Niet zeggen dat ze verslagen was, niet doen alsof ze niet hard genoeg had geprobeerd. ‘Als ik dood ga, vertel dan de waarheid. Ik heb geleefd, ik ben gestorven, dit is het einde.’

Met deze woorden opende Ellen de Visser gisteren in de Volkskrant haar essay: oorlogsmetaforen over kanker

Het is een vijand waartegen je moet vechten en als je dan hebt gewonnen, ben je een overlevende. Als we het hebben over kanker, gebruiken we al snel oorlogstaal. Daar zijn terecht bezwaren tegen

Die bezwaren bestaan al langer dan vandaag maar wellicht wordt er eens eindelijk echt naar geluisterd, want kanker en oorlogstaal gaan niet samen.


DE BROEKAFZAKKENDE KREET: OPGEVEN IS GEEN OPTIE!

De Visser schrijft vervolgens dat in Amerika upper-survivor en fietslegende Lance Armstrong nog altijd de beeldvorming rond de ziekte domineert met zijn slogan: ‘Er zijn twee opties, opgeven of je kapot vechten.’

Lance Armstrong stond bij mij sowieso al nooit op een voetstuk en zodoende deed ik in 2012 met gemak een verhelderend boekje open over de ‘strijd’ van dit heerschap. Op een ziekelijke manier liegen en bedriegen, maar blijkbaar komt hij nog steeds weg met het belazeren van kankerpatiënten.

De tweede schertsfiguur die door De Visser prominent benoemd wordt is Peter Kapitein die ook luidkeels riep, roept en blijft roepen dat opgeven geen optie is:

Daar blijkt bij nader inzien niks fijngevoeligs aan: de kritiek van Wolffers vindt steun in tal van wetenschappelijke artikelen, waarin oncologen, psychologen en taalkundigen de militaire retoriek bij kanker afwijzen. Niet omdat het zo sneu is voor patiënten, maar omdat oorlogsmetaforen schadelijk kunnen zijn voor hun gezondheid.

Want als kanker alleen maar kan worden overwonnen door te vechten, wat betekent dat dan voor de mensen die eraan overlijden? Hebben die niet genoeg hun best gedaan? Het kan ertoe leiden dat patiënten zich ontoereikend voelen of zichzelf de schuld geven. Of druk gaan voelen omdat ze in de rol van vechter worden geduwd en daardoor vaker kiezen voor een agressieve behandeling.

Niet alle patiënten denken er trouwens zo over, wat de wetenschappelijke conclusies wat doen wankelen. Stel Peter Kapitein, mede-oprichter van Alpe d’Huzes, dezelfde vraag als Ivan Wolffers en er komt een ander antwoord. Kapitein genas van lymfklierkanker en zegt: ‘Het doorstaan van behandelingen en het overleven van kanker is een strijd, een harde strijd.’ Toen Britse wetenschappers blogs en forumdiscussies over kanker naplozen, ontdekten ze dat veel patiënten zelf ook strijdtaal gebruiken. Het geeft ze een doel, het gevoel dat ze iets kunnen doen tegen hun ziekte. En misschien, wie weet, helpt de kracht die ze daardoor opdoen ook nog een beetje.

Op de recente spierballentaal van Peter Kapitein en Coen van Veenendaal, het duo Zwets & Klets, zit bijna niemand te wachten, integendeel.

In 2010 werd op dit blog al de prangende vraag gesteld: Hoezo zou vechtlust helpen bij kanker?

Daarom poneerden wij toen de volgende stellingen:
*Kanker is immuun voor verkrampt positivisme
*Vechten tegen ziekte is prettig voor de omgeving, maar kan de patiënt schaden.

ONDER ANDERE HET KANKERVRAAGSTUK KAN NIET OPGELOST WORDEN DOOR MIDDEL VAN GROTE HOEVEELHEDEN GELD

Voor mijn gevoel gaat Ellen de Visser met dit stukje tekst dus behoorlijk de mist in:

Al die kritiek heeft de beeldspraak niet aangetast. Dat heeft ook zijn voordelen. Als het effectief is om veel geld op te halen door de oorlog uit te roepen, dan hebben patiënten daar baat bij. Vandaar dat de metafoor zich, veertig jaar na de introductie, uitbreidt naar andere ziekten. Overleden ALS-patiënten roepen vanaf billboards op om door te gaan met hun strijd. President Obama heeft ook de oorlog tegen alzheimer afgekondigd. KWF Kankerbestrijding heeft zich wel aangepast en is een paar jaar geleden van slogan gewisseld. ‘Samen voorop in de strijd’, kwam de organisatie op commentaar van patiënten te staan. Nu wordt naar neutrale formuleringen gezocht. De nieuwste leus: ‘Samen komen we steeds dichterbij’.

De manier waarop geld binnengeharkt wordt maakt wel degelijk uit en hebben (kanker)patiënten er baat bij dat daar beter over nagedacht wordt. Die hebben geen donder aan de ene hersenloze actie na de andere. Met de schaamteloze overkill aan awareness-campagnes wordt niemand beter.

Kanker trekt zich vooralsnog niets aan van de hoeveelheid geld dat in onderzoek gestoken wordt. Daar ligt de oplossing niet. Wat we nodig (blijven) hebben is goed onderzoek dat er toe doet en geen onderzoeken vanwege het onderzoeken. Om o.a. wetenschappers aan het werk te houden zo lijkt het. Daardoor wordt er heel wat geld verspild.

Wat we vooral nodig hebben is het besef dat het eeuwige leven niet te koop is, en er niet zo krampachtig gedaan zou moeten worden over het levenseinde. Het wordt treffend verwoord in de eindquote’s van dit artikel op het blog van longarts Sander de Hosson:

Netters en De Hosson lopen niet weg voor een gesprek over de dood. En dat in een samenleving die de dood steeds minder lijkt te accepteren. “Sommige mensen willen tot het laatst strijden. Daarin hebben misschien de opstelling van KWF Kankerbestrijding en andere liefdadigheidsacties een rol gespeeld. Dat staat soms de acceptatie in de weg.”

Toen onderzoeker René Bernards van het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis onlangs in De Wereld Draait Door liet weten dat kanker binnen afzienbare tijd geen dodelijke ziekte meer is, maar een chronische, reageerde De Hosson voor de camera’s van Nieuwsuur. “Er wordt natuurlijk enorme vooruitgang geboekt, dat is goed en mooi”, zegt hij. “Maar van de patiënten met longkanker gaat 50 procent nog steeds binnen negen maanden dood en uiteindelijk overlijdt 85 procent.”

Netters knikt. “Als kanker is uitgezaaid, is het nog steeds in bijna alle gevallen een dodelijke ziekte. We kunnen de dood uitstellen, soms jarenlang. Maar daarmee kom je ook allerlei dilemma’s tegen.”

Waar mensen vroeger binnen een jaar stierven, kan een ziekbed bij kanker nu wel een jaar of vijf duren. Dat heeft een flinke impact op de hele familie, kinderen en anderen in de omgeving. “Mensen kunnen aan het eind van het proces helemaal aan het eind van hun Latijn zijn.”

Aanvulling 12:51u. :
“DE STRIJD VERLOREN. ALSOF HET AAN JOU LAG.”

Nog een recent artikel over zinloze oorlogsretoriek bij kanker:
https://hansalderliesten.wordpress.com/2015/09/08/een-kankerpatient-is-ook-dochter-of-fotograaf/

Op kanker wordt soms vreemd en krampachtig gereageerd, vindt Hans Alderliesten. Hij deelt enkele inzichten uit eigen ervaring.

Het discours met betrekking tot de ziekte is rijk aan woorden die refereren aan strijd: strijd aangaan, kwade cellen verslaan, niet opgeven. Maar het is geen strijd. Niemand kiest voor kanker. Een militair is ervoor opgeleid, maar de wapenuitrusting tegen kanker zit niet in onze basispolis. Het discours impliceert ook dat je kunt verliezen. In overlijdensadvertenties komt het terug: de strijd verloren. Alsof het aan jou lag. Had meer strijdlust getoond. Ja, wat dan?

[artikel laatst bijgewerkt op 20 sept. 19:45u.]

Advertenties

41 Responses to Kanker en oorlogstaal gaan niet samen. Houd er eens eindelijk mee op!

  1. wilmamazone says:

    Een voorbeeld van onderzoek dat er toe doet:

    http://www.avl.nl/topmenu/over-avl/nieuws/nieuw-onderzoek-naar-immunotherapie-bij-borstkanker-patienten-in-het-antoni-van-leeuwenhoek/

    21 sep 2015

    Triple negatieve borstkanker is een agressieve vorm van borstkanker die bij 15 tot 20% van alle vrouwen met borstkanker voorkomt. Bij deze vorm van borstkanker heeft de tumor geen receptoren voor hormonen als oestrogeen en progesteron. Ook het eiwit HER2 ontbreekt. Omdat hormoontherapie of HER2-remmende medicijnen niet helpen maakt dat de behandeling van triple negatieve borstkanker lastig. Patiënten worden doorgaans met standaard chemotherapie behandeld maar die is niet altijd effectief. Er is dan ook een grote behoefte aan nieuwe middelen om deze vorm van borstkanker te kunnen behandelen.

    In het Antoni van Leeuwenhoek is recent een onderzoek van start gegaan bij patiënten met triple negatieve borstkanker naar de precieze werking van anti-PD1, een immunotherapie. Daarnaast wordt in hetzelfde onderzoek bekeken of anti-PD1 nog beter werkt als het gecombineerd wordt met lage dosis chemotherapie of bestraling. Het betreft een zogenaamde fase-2 studie waarbij 84 patiënten met deze specifieke vorm van borstkanker die uitzaaiingen elders in het lichaam hebben, kunnen deelnemen. Alle patiënten worden behandeld met anti-PD1 en er zal gekeken worden bij hoeveel patiënten en bij wat voor soort tumoren de behandeling aanslaat.

  2. Hannelore says:

    Bij deze op de goede plek.

    Wat vinden jullie van de videoclip van Stromae? Ik vind hem mooi.

  3. wilmamazone says:

    @Hannelore

    Dankjewel voor het opnieuw posten.

    Ik vind het een mooie videoclip in de zin dat die zeer kunstig gemaakt is en zodoende prachtige beelden oplevert. Emotioneel raakt het mij niet zo eerlijk gezegd.

    Wat ik dus jammer vind is dat er in sommige media meer van gemaakt wordt dan het in werkelijkheid is. Hier staat bijvoorbeeld dat zijn ouders (gelukkig) niet aan de gevolgen van kanker overleden zijn:
    http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur+en+media/muziek/1.2441307

    Stromae heeft het in het nummer over de borstkanker van zijn moeder en de longkanker van zijn vader, maar gaf eerder in interviews al aan dat het lied niet autobiografisch is.

    De kopteksten gaan vrijwel over niets anders dan STRIJDEN tegen kanker/het kankermonster t/m ‘Stromea staat op tegen kanker’. Het lijkt mij niet dat het in de bedoeling van Stromea lag om er een tranentrekker van te maken en/of een letterlijk te nemen indringende boodschap. Dat maken anderen er soms van.

    Zelf kan ik me grotendeels vinden in dit artikel van 16 sept. j.l.:
    Nieuwe clip Stromae is ‘als kunst interessant, maar ook kitsch’

    De nieuwe clip van Stromae verbeeldt een gevecht van de Belgische zanger tegen kanker. Binnen een dag hebben meer dan 3 miljoen mensen de video op YouTube bekeken. Niet iedereen is het eens met de boodschap van het filmpje.

    Het nummer Quand c’est? (Wanneer is het zover?) is niet nieuw. Het komt van Stromae’s album Racine Carrée uit 2013. Nu pas is er een videoclip bij gemaakt. Op een angstaanjagend leeg theaterpodium bindt de zanger al dansend de strijd aan met kanker, verbeeld als een stel pikzwarte tentakels.

    Ook (Hans) Beerekamp heeft zo zijn reserves bij de clip:

    “En toch voelde ik reserves bij het omarmen van Quand c’est. In de metaforen die vaak gebruikt worden in relatie tot kanker wemelt het van de ongelijke gevechten en sluipmoordenaars. Als je bezwijkt aan de ziekte, heb je de strijd verloren, zo niet, dan heb je overwonnen. Het zijn onbeholpen, uit machteloosheid voortkomende vergelijkingen, die helaas vaak te letterlijk worden genomen. Voor je het weet ga je denken dat je door met z’n allen tegen een berg op te fietsen of in een gracht te zwemmen, je het beest zou kunnen temmen.

    In dat opzicht is de clip kitsch: als kunst interessant, maar je moet er niet aan denken dat het een lijflied wordt van een geldinzamelingsactie. Gelukkig is het daarvoor net te macaber.”

    In De Limburger een reactie van het KWF:
    http://www.limburger.nl/article/20150919/REGIONIEUWS01/150919540/1056

    Heftig
    Ook KWF Kankerbestrijding reageert tevreden. „De beelden zijn erg heftig, maar dat is kanker ook.
    Stromae beschrijft de angst die veel mensen voelen als zij de diagnose kanker krijgen.”Wel vindt de organisatie dat de zanger misschien een wat te negatief beeld schetst van de ziekte. „Daar zit wat in. Kanker is niet meer de dodelijke ziekte die hij vijftig jaar geleden was. Stromae beschrijft één kant van het verhaal en dat doet hij op indrukwekkende wijze.” Hans Beerekamp, recensent bij NRC, heeft wat twijfels over de clip en het lied. „Als je bezwijkt aan de ziekte, heb je de strijd verloren, zo niet, dan heb je overwonnen.

  4. wilmamazone says:

    WMZ:

    Ik vind het een mooie videoclip in de zin dat die zeer kunstig gemaakt is en zodoende prachtige beelden oplevert. Emotioneel raakt het mij niet zo eerlijk gezegd.

    Dit bericht over Marijke Lau hakte er bij mij om meerdere redenen wel behoorlijk in met een heel scala aan emoties:
    http://www.telegraaf.nl/prive/24531117/__Vrouw_The_Lau_heeft_kanker__.html

    Vrouw Thé Lau getroffen door borstkanker

    Het is inmiddels bijna drie maanden geleden dat Thé Lau na een lang ziekbed kwam te overlijden. Bij zijn vrouw Marijke werd vlak daarna borstkanker ontdekt. Ze vertelt dat ze blij is dat de zanger dit niet heeft meegekregen.

    Bij o.a. kanker spreken van ‘getroffen worden door’ is oorlogstaal. Daarnaast lijkt de Televaag weer eens niet zorgvuldig te kunnen luisteren. *zucht* Marijke Lau zegt zelf dat ze de diagnose borstkanker kreeg op 13 juni en Thé overleed op 23 juni. Ze besloot het voor hem te verzwijgen:
    http://rtllatenight.nl/item/983/vrouw_th__lau_getroffen_door_borstkanke

    Marijke Lau blijft maar weinig bespaard. De weduwe van zanger Thé Lau, die drie maanden geleden overleed aan kanker, is nu zelf getroffen door de afschuwelijke ziekte.

    Het hele thema werd bij Humberto Tan gisteravond afgedaan in een itempje van nog geen 4 minuten en vrijwel out of the blue werd het beginfragment getoond van de bovenstaande videoclip van Stromae. Vlak daarvoor gaf Tan nog aan dat ie niet wist wat te zeggen, maar zegt over de clip heel stellig: “Lijkt akelig op jullie verhaal”.

    God in de hut! Als je ergens geen woorden voor hebt, heb je er geen woorden voor. Punt.
    Gaat de videoclip nu in het vervolg volop misbruikt worden als (woordeloze) blijk van medeleven of wat?! Om het maar eens over iets echt afschuwelijks en akeligs te hebben.

    Deze zin kreeg Tan -als steunbetuiging- daarna bijvoorbeeld ook nog uit zijn strot: “Ik help daar in al mijn positiviteit mee”. Schaamteloze emo-teevee en voor de rest niks.

    Ik voelde zodoende toch even de behoefte opborrelen om de zelfingenomen gladgeschoren gladjanus, onder gebruik van enige oorlogstaal, wat kreukels in zijn gezicht, en maatpak, te timmeren.

    Om Marijke Lau sla ik stilletjes een paar virtuele armen. Met tranen in mijn ogen en een knoop in mijn maag.

  5. wilmamazone says:
  6. Renate says:

    Je bent me voor Wilma. Ik wilde juist kijken of ik het stukje op internet kon vinden.

  7. Renate says:

    En ik heb het stukje op de website van De Volkskrant gevonden:
    http://www.volkskrant.nl/opinie/hou-op-met-die-oorlogstaal-van-overleven-van-kanker~a4149952/

    Hou op met die lintjes, de armbandjes en dat gesport tegen kanker

  8. wilmamazone says:

    Ik kan me levendig voorstellen dat Bert Molenaar over zijn nek ging en hij zal de enige niet zijn.
    Hier de letterlijke tekst van dit jaar:
    https://www.zuiderzeeklassieker.nl/

    Vandaag (26 sept.’15 red. WMZ) is het zover!

    Trainingsschema’s zijn afgewerkt, fietsen zijn opgeknapt en vele mails en telefoontjes naar potentiële sponsors zijn gepleegd. Het is bijna zover. Vandaag organiseert de Maag Lever Darm Stichting voor de vijfde keer de Zuiderzee Klassieker.

    Deze editie gaat over het tonen van lef en moed. Over uitdagingen en strijd aangaan. Voor alle mensen die vechten tegen darmkanker. En namens alle artsen, verpleegkundigen, onderzoekers, vrijwilligers en familie en vrienden van patiënten die dagelijks de strijd helpen aangaan. Omdat we zo verschrikkelijk trots op ze zijn. Omdat we hen zo graag willen eren, dat wij zelf eens een uitdaging aangaan.

    Door deel te nemen aan de Zuiderzee Klassieker pak je die uitdaging. Een sportieve strijd die wordt ondersteund door vele sponsoren en BN’ers zoals Arie Koomen en het Sterrenfietsteam. Want uiteindelijk is dat ons ultieme doel: met onze uitdaging ervoor zorgen dat we genoeg geld ophalen om belangrijk onderzoek in de strijd tegen darmkanker te ondersteunen. Zodat we samen darmkanker het nakijken geven.

    Durf jij het aan?

    Als deelnemer aan de Zuiderzee Klassieker:…………

    Naast het onnodige gebruik van oorlogstaal is het inderdaad hondsbrutaal om te suggereren namens iedereen te spreken:

    (**)Voor alle mensen die vechten tegen darmkanker. En namens alle artsen, verpleegkundigen, onderzoekers, vrijwilligers en familie en vrienden van patiënten die dagelijks de strijd helpen aangaan.(**)

  9. Renate says:

    En dan kun je nog een extra challenge toevoegen ook. Misschien een teiltje op het stuur om te kotsen? Waarom word ik toch zo moe van dat gezwets en gezwatel? Het lijkt er toch vooral op dat we onszelf zo nodig in het zonnetje moeten zetten over de rug van kankerpatiënten.

    De opbrengst van Alpe d’HuZes is weer lager:
    http://nos.nl/artikel/2059811-opbrengst-alpe-d-huzes-iets-lager.html

    Misschien als uitdaging eerst de Zuiderzeeklassieker en dan nog even snel de Alpe d’Huez op?

  10. wilmamazone says:

    Er bestaat ook een stichting met de naam No Guts No Glory die op ernstige wijze suggereert dat de kankerpatiënt die niet alle strohalmpjes vastgrijpt een lafaard is door gebrek aan guts (moed en/of doorzettingsvermogen).
    Blijkbaar vindt men het wel flink om leugens te (blijven) verkopen door te suggereren dat het om serieuze behandelingen gaat. In werkelijkheid is het in vrijwel alle gevallen niet meer dan kwakzalverij. Dat is de reden waarom Nederlandse zorgverzekeraars deze niet vergoeden en dat hopelijk ook nooit gaan doen.

    Tot nu toe heb ik niet letterlijk namen gevonden, maar een vermeende kankerbehandeling in Keulen doet me toch sterk denken aan überkwak Robert Gorter wiens prestaties niet verder komen dan enorme hoeveelheden geld kloppen uit de zak van argeloze en wanhopige mensen: https://cryptocheilus.wordpress.com/?s=Gorter

    http://www.stichtingngng.nl/

    Stichting No Guts No Glory zamelt geld in voor behandelingen tegen kanker die nog niet vergoed worden door zorgverzekeraars. Niet door zielige verhalen te vertellen, maar door het leven te vieren met als motto: no guts no glory! Wij bieden financiële en morele steun aan kankerpatiënten en gebruiken (social) media om aandacht te vragen voor het probleem. Wij vinden namelijk dat geld geen reden mag zijn om iemand een kans op extra behandelingen te ontnemen. Vind je dat ook? Maak dan wat je kan missen over op rekeningnummer ****************………….

  11. wilmamazone says:

    Renate:

    De opbrengst van Alpe d’HuZes is weer lager:
    http://nos.nl/artikel/2059811-opbrengst-alpe-d-huzes-iets-lager.html

    Dat komt voornamelijk door de dubieuze handel en wandel van de oprichter Coen van Veenendaal:
    https://cryptocheilus.wordpress.com/2015/06/19/de-erfenis-van-mark-bos-niet-te-aanvaarden-samen-1vuist-maken-tegen-spierballentaal/

    De naam Coen van Veenendaal komt u bekend voor, maar u weet het niet meer precies?:
    In 2013 was er rond van Veenendaal een mediastorm en hier de reconstructie van dat gebeuren. O.a het KWF wist ervan, dus Coen verdiende niets in het geniep.

    (Saillant detail:

    Vanaf de begindagen (Alpe d’HuZes 2006 red.) stelde men met nadruk: niets blijft aan de strijkstok hangen. Het grote doel kon daarmee dichterbij komen: kanker binnen tien jaar maken tot een ziekte die weliswaar chronisch is, maar niet langer dodelijk.

    U voelt wat ik bedoel? Met My Small Step is het wéér de bedoeling dat de problemen binnen 10 jaar opgelost zijn -claimen nu zelfs volledig genezen in dezelfde tijd- maar dan is het al 2026 i.p.v. het eerdere 2016, en kanker is nu in 2015 nog verre van een chronische aandoening)

    Blijft staan dat Van Veenendaal toen via de stichting Inspire2Live per uur betaald werd, naast het ontvangen van onkostenvergoeding, en het mij niet duidelijk geworden is of dat geld daadwerkelijk zinvol besteed werd. Die vraag kan ook nu weer gesteld worden, want de actie My Small Step loopt niet via de stichting van Bos, maar rechtstreeks via Inspire2Live. De missie van Mark Bos betekent voor Van Veenendaal (dik belegd) brood op de plank of wat?! Belangenverstrengeling of wat?! Inhoudelijk is de missie niet om over naar huis te schrijven en dan zeg ik het nog netjes:…..

  12. Renate says:

    En vandaag wat reacties op de brief van Bert Molenaar. Twee mensen die het met hem eens zijn en een die het er niet mee eens is. Even doorscrollen naar beneden.
    http://www.volkskrant.nl/opinie/misschien-moet-penoza-even-bellen-met-flikken-maastricht~a4151672/
    Een brief is misschien weer een beetje al te kort door de bocht.

    Het wordt tijd dat kanker wordt gezien als een ziekte zoals alle andere ziektes. Je kunt eraan doodgaan of je blijft leven, afhankelijk van de behandelmogelijkheden en de keuzes die je daarin zelf maakt. Stop die overdreven aandacht voor kanker.

    Het is natuurlijk wel waar, maar die grote aandacht is er niet alleen voor kanker, maar ook voor andere, potentieel dodelijke ziektes.

    En hier een citaat uit de brief van degene die het niet met Bert Molenaar eens is:

    Tijdens de vreselijke ziekte van mijn vrouw heeft onze dochter de Mont Ventoux beklommen per fiets. Georganiseerd door ‘Grootverzettegenkanker’.

    En zowel mijn vrouw als ons gezin werd daar heel blij van. Het gaf ons hoop, moed, energie en het besef dat we het niet allemaal alleen hoeven doen. Vergeet niet dat de mensen om kankerpatiënten heen, familie en vrienden, het ook zwaar hebben.

    Ligt het nu aan mij dat ik dit niet helemaal begrijp? De tijd die dochterlief aan het beklimmen van die berg heeft besteed, had ze ook met haar moeder kunnen besteden, door haar daadwerkelijke steun te bieden. Daar zou de vrouw volgens mij meer aan gehad hebben.

  13. wilmamazone says:

    Radiouitzending n.a.v. de brief van Bert Molenaar met enkele voor- en tegenstanders:
    http://www.radio1.nl/popup/terugluisteren-uren/2015-09-29/20:00

    Peter Kapitein heeft nergens een boodschap aan en gaat op de oude voet verder:
    “Opgeven is geen optie”.

  14. wilmamazone says:

    Omdat het inderdaad niet vaak genoeg gezegd kan worden:

    Moniek Streng op Twitter:

    “Het kan niet vaak genoeg gezegd worden hoe ongepast dit is. Ik word niet goed van die oorlogstaal. https://t.co/TmO2yuTR5w

  15. wilmamazone says:

    Dubbele gevoelens over deze research door een taalwetenschapper:

    http://scienceblog.cancerresearchuk.org/2015/09/28/may-i-take-your-metaphor-how-we-talk-about-cancer/

    May I take your metaphor? – how we talk about cancer

    “The war on cancer rages on”. “It’s the start of a long journey”. “I feel like I’m on a carousel that won’t let me get off”. “I’m on the road to recovery”. “She lost the fight”. “We will beat cancer sooner.”

    Whether you’re a patient, a carer, a fundraiser or a doctor – talking about cancer almost invariably means using metaphors.

    But is one metaphor better than another? And how do different metaphors affect different people?

    That’s the question Professor Elena Semino, a linguist from Lancaster University, has spent……..

    Dit gaat er bij mij niet in. Oorlogstaal kan kankerpatiënten ernstig schaden, maar als er geld mee binnen geharkt kan worden moet het maar gedoogd (blijven) worden*? (**zie dikgedrukte quote 1) Bij begrafenisondernemers ligt ook een menu met voorgekauwde tekstjes waaronder: ‘Met al zijn/haar levenslust en wilskracht heeft hij/zij de strijd niet kunnen winnen.’ Dit soort tekst lag bij ons in 2010 al alles behalve lekker: Gatver! Wat een belediging ook. Alsof kanker een aandoening van het karakter is.*:(** zie dikgedrukte quote 2)

    But ultimately, what Semino’s research showed was that everyone is different.

    Each person might find that one metaphor better resonates with him or her than another.

    But while creative people may be able to come up with their own unique metaphor that works perfectly for them, what happens to those of us who are less creatively inclined? Are we forced to pick between a journey and a fight?

    * 2-“We need a ‘menu’ of metaphors,” suggests Semino, “a collection of quotes with all these different metaphors: the journey ones, the fight ones, the fairgrounds, the music in nature and unwelcome lodgers, and there are others, so these can be shared with people, and people can pick the ones they want, as you do at a restaurant.”

    Semino is currently collaborating with oncologists to create this metaphor ‘menu’ – to help doctors and patients pick a way of talking that works for them.

    And what of the war on cancer?

    At Cancer Research UK, we know that ‘violence’ metaphors can, in some circumstances, do harm – we’ve got guidelines around using them, and avoid using them when it comes to individual people where there’s clear evidence they can be unhelpful.

    * 1- However, violence metaphors can be great at unifying and motivating people when it comes to fundraising.

    *[ aangepast met vraagteken, dubbele punt en vetgedrukt op 24 okt. ’15]
    **[ aangepast op maandag 26 okt. ’15]

  16. wilmamazone says:

    Op dit moment is voor zover ik weet niet eens bekend (gemaakt) wat er precies aan de hand is, maar evengoed meteen in grote koeienletters: JOHAN, OOK DIT GEVECHT GA JE WINNEN

    http://nos.nl/artikel/2064417-johan-ook-dit-gevecht-ga-je-winnen.html

  17. Renate says:

    Hij schijnt longkanker te hebben:
    http://nos.nl/artikel/2064408-johan-cruijff-heeft-longkanker.html

    Helaas voor Johan is er hier geen sprake van een gevecht, of een wedstrijd.

  18. wilmamazone says:

    Renate:

    Helaas voor Johan is er hier geen sprake van een gevecht, of een wedstrijd.

    Daar zijn toch wel wat mensen het absoluut niet mee eens:
    http://www.telegraaf.nl/tv/nieuws/ttvnieuws/24649117/___Cruijff_nog_vitaal_en_scherp___.html

    De strijdmetaforen vliegen je sowieso om de oren, maar voor iemand als Cruijff wordt het zeer zeker een peulenschilletje om van longkanker te genezen. Om het over de stigmatiserende uitspraak dat longkanker altijd door roken veroorzaakt wordt niet eens te hebben. Wat een gewauwel alweer!

  19. wilmamazone says:

    De volledige tekst:

  20. wilmamazone says:

    Alle gelijk van de wereld, maar die wordt door nog tevelen niet in dank afgenomen:

  21. wilmamazone says:

    In de Televaag van vandaag: ‘VAN DEZE ZIEKTE GA IK HET WINNEN’

    Patricia Klunder (37) is moeder van een zoon (10). In 2010 werd ze geopereerd aan haar lever, nu heeft ze borstkanker en ondergaat ze chemokuren.

    (**)Van deze ziekte ga ik het winnen en als ik daarmee klaar ben, word ik weer mezelf. Ik heb het gevoel dat ik hier sterker uit kom.”

  22. Renate says:

    Ja hoor, het is te hopen dat Patricia meer geluk heeft dan de vrouw van een van m’n neven. Met vechtlust heeft dit niets te maken, of denkt er iemand dat een vrouw met een paar kinderen tegen de pubertijd echt niet zou willen blijven leven?

  23. JennyJo says:

    Dit gaat er bij mij niet in. Oorlogstaal kan kankerpatiënten ernstig schaden, maar als er geld mee binnen geharkt kan worden moet het maar gedoogd (blijven) worden. Bij begrafenisondernemers ligt ook een menu met voorgekauwde tekstjes waaronder: ‘Met al zijn/haar levenslust en wilskracht heeft hij/zij de strijd niet kunnen winnen.’ Dit soort tekst lag bij ons in 2010 al alles behalve lekker: Gatver! Wat een belediging ook. Alsof kanker een aandoening van het karakter is.

    Dat zegt Semino helemaal niet. En wat het tekstje bij de begrafenisondernemer ermee te maken heeft snap ik al helemaal niet. Semino zegt dit (vet van mij):

    The two most common metaphors her analysis uncovered are what she termed “violence” metaphors – fights, battles wars, etc, – and “journey” metaphors.

    When it comes to “violence metaphors” some people find them motivational. Semino remarked that they’re particularly effective at motivating groups of people to do something, which may explain why they are so commonly used for fundraising campaigns.

    But they aren’t motivational for everyoneparticularly when used about an individual’s experience of cancer, rather than a collective effort.

    She explained that patients often feel “disempowered” by violence metaphors as they aren’t given the right “weapons” to fight or that the doctors are “the generals” and they’re just common “foot soldiers”.

    “There’s also disempowerment when the person doesn’t want to fight. And then you’ve got people, specifically at the end of life, who feel that they’re losing – and it’s their fault – and that is very negative,” she said.

    Deze mevrouw is taalkundige. In dat kader heeft zij onderzocht welke beeldspraken er zijn met betrekking tot kanker, hoe die gebruikt worden en welk effect die hebben op groepen en individuen. Meer niet. Ze zegt niet dat we de vecht/verslaan-metafoor maar moeten blijven gedogen omdat die geld oplevert, ze heeft vastgesteld dat de vecht/verslaan-metafoor veel mensen motiveert om in actie te komen werkt daarom zo vaak wordt gebruikt bij inzamelingen. Over ‘gedogen’ zegt ze helemaal niets.

  24. wilmamazone says:

    Voor alle duidelijkheid:
    Ik reageerde daarmee niet op mw. Semino, maar op deze tekst van Cancer Research UK zelf :

    At Cancer Research UK, we know that ‘violence’ metaphors can, in some circumstances, do harm – we’ve got guidelines around using them, and avoid using them when it comes to individual people where there’s clear evidence they can be unhelpful.

    However, violence metaphors can be great at unifying and motivating people when it comes to fundraising.

    (vet nu door mij)

    Aanvulling: en niet te vergeten deze quote -wel woorden van Semino zie ik nu- waar ik zo mijn bedenkingen over had/heb:

    “We need a ‘menu’ of metaphors,” suggests Semino, “a collection of quotes with all these different metaphors: the journey ones, the fight ones, the fairgrounds, the music in nature and unwelcome lodgers, and there are others, so these can be shared with people, and people can pick the ones they want, as you do at a restaurant.”

    Bij de begrafenisondernemer bestaat dus al sinds jaar en dag een soort keuzemenu, vandaar dat ik ook dat memoreerde.

  25. JennyJo says:

    Het keuzemenu bij de begrafenisondernemer is iets totaal anders dan wat Semino bedoelt en zegt.

  26. wilmamazone says:

    Het keuzemenu bij de begrafenisondernemer is iets totaal anders dan wat Semino bedoelt en zegt.

    En daarom mag ik het niet als voorbeeld gebruiken van wat er mis kan gaan, en welke emotie dat bij iemand opriep? Ik zie wat Semino in theorie graag zou willen nog niet zo 1-2-3 goed gaan in de praktijk van alle dag. In de realiteit worden kankerpatiënten soms meerdere keren per dag -het liefst ongevraagd- lastiggevallen door ‘goedbedoelers’ die ieder hun eigen metafoor op proberen te dringen, en die op zijn minst een afkeurend gezicht tonen als de patiënt daar niet in mee wenst te gaan. Helaas bestaat bij (te)velen -mede door de media- de voorkeur voor oorlogstaal. Niet in de laatste plaats omdat (onterecht) gedacht wordt dat ‘strijders’ een streepje voor hebben en daardoor een grotere kans maken om hun kanker te overleven.

  27. wilmamazone says:

    @ Allen

    Voor alle (aanvullende) duidelijkheid:
    Professor in de linguïstiek Elena Semino zegt zo ongeveer: “Hoewel het goed bedoeld is, kan het effect van oorlogsmetaforen schadelijk zijn. Veel patiënten zijn ongelukkig met de manier waarop over de ziekte gepraat wordt. De schuld wordt dan namelijk bij de patiënt gelegd, ze hebben het gevoel dat ze hebben opgegeven wanneer ze stervende zijn en dat ze niet hard genoeg hebben gevochten.”
    Daarom werkt Semino nu dus aan een gids voor artsen en specialisten om hen te helpen betere woorden te kiezen in een gesprek met een patiënt. Daarin zal staan om enkel deze oorlogsmetaforen te gebruiken als patiënten ze zelf in de mond nemen. Volgens Semino zou het voor sommigen motiverend zijn om te horen en/of te zeggen dat ze in een strijd verwikkeld zitten en zeggen zij met trots dat ze vechters zijn.

    Voor mij is/blijft dus de hamvraag of die behoefte aan oorlogsmetaforen daadwerkelijk bestaat en niet louter het gevolg is van tientallen jaren voorkauwen door de buitenwereld. Anders gezegd: wat de patiënt zelf in de mond neemt, en met name vlak na een diagnose- hoeft in de verste verte niets te maken hebben met een weloverwogen keuze. In de meeste -zo niet alle- gevallen zijn vooral de oorlogsmetaforen het resultaat van napapegaaien en voor de rest niks. Zich verplicht voelen om deze kant op te gaan zeg maar.

    Waarom we speciaal bij kanker -bij andere (ernstige) ziekten is daar geen of nauwelijks sprake van- überhaupt een menu metaforen à la restaurant nodig zouden hebben, is wat mij betreft vers nummer zoveel. Ik vind het persoonlijk belangrijker dat er van jongs af aan open en eerlijk over de dood en doodgaan gesproken gaat worden, maar ja wie ben ik?

  28. Renate says:

    Of je deze strijdmetaforen niet tegenkomt bij andere ernstige ziekten, waag ik toch een beetje te betwijfelen. Je ziet ze ook bij ALS, bij AIDS en bijvoorbeeld MS. Ik kan er ook wel eens moe van worden.

  29. wilmamazone says:

    Een andere reden waarom ik moeite heb met het concept ‘kiezen wat voor jou persoonlijk goed voelt/wat bij jou past’ -al of niet à la restaurant- is dat deze kreet al sinds jaar en dag uitgevent wordt door de fa. Kankerkwak & Co. Altijd verbonden met het verstandig, dapper en flink de eigen weg kiezen bij ‘the fight for survival’ met alle mogelijke gevolgen van dien.

    Eigenlijk is het onvoorstelbaar dat Orac eergisteren met deze waarschuwing moest komen en legt hij uit hoe dat zo ongeveer in zijn werk gaat door o.a. taalgebruik:
    http://scienceblogs.com/insolence/2015/10/23/public-service-announcement-no-drinking-your-own-urine-will-not-cure-breast-cancer/

    Public service announcement: No, drinking your own urine will not cure breast cancer
    Posted by Orac on October 23, 2015

    Let’s step back a minute and look at the world of alternative cancer cure testimonials as reported in the news. Sometimes these stories are exploitative. No, strike that. These stories always exploitative in a sort of “look at the crazy patient” kind of way, basically a freak show. However,sometimes they can be sympathetic, as in “look at that brave maverick patient bucking the status quo and choosing her own way.” Of course, the two takes on these stories are not mutually exclusive. Sometimes the spin is along the lines of, “This patient is crazy but quite brave. Look at her bravely choose her own way in her fight for survival.”

    This particular article, about a 41-year-old woman named Sam Ravelle, strikes me as leaning more towards the exploitative freak show angle than the sympathetic portrait of a brave, “go her own way, damned the consequences” patient. The reason is obvious. She’s trying to cure her breast cancer by drinking her own urine! How crazy is that? But even freak show portrayals of patients, which this most definitely has the flavor of, besides bordering on the mocking of a desperately ill cancer patient, can still have unintended consequences. For one thing, by simply promoting such quackery as a viable option, such stories promote it. It doesn’t matter how many medical experts the article trots out to decry how stupid this is, how the woman is harming herself and needs conventional care. What a significant part of the population will see is that the woman is still alive, that she’s appealing and plucky, and that maybe her way will work, particularly when the article provides a link to her GoFundMe page and includes lots of pictures of Ravelle looking happy and vital.

    (vet door mij)

    Bij de metafoor ‘journey’ moet ik automatisch denken aan De helende reis van Brandon Bays en de hele industrie die daardoor ontstaan is in kankerkwakland, en bij bijvoorbeeld ‘the music in nature’ raak ik het beeld van John ConseLULder Consemulder niet kwijt die claimt met muziek alles te kunnen helen/healen. Het blijft dus oppassen geblazen, en met name bij de standaard metaforen waar makkelijk misbruik van gemaakt kan (gaan) worden door Alterneut & Co. of reguliere patiënten onbedoeld nou net het verkeerde pad opsturen en het dan eerder kwaad doet dan het bedoelde goed. Daar maak ik me oprecht bezorgd over. Het kan een prima hulpmiddel zijn, maar……………

  30. wilmamazone says:

    Renate:

    Of je deze strijdmetaforen niet tegenkomt bij andere ernstige ziekten, waag ik toch een beetje te betwijfelen. Je ziet ze ook bij ALS, bij AIDS en bijvoorbeeld MS. Ik kan er ook wel eens moe van worden.

    Dat beweer ik dan ook niet, maar je zult het met me eens zijn dat het vooral rondom kanker de normaalste zaak van de wereld lijkt te zijn om oorlogstaal te voeren.

  31. Renate says:

    Dat is misschien wel waar, maar heeft dat misschien ook te maken dat kanker natuurlijk niet een ziekte is, maar een heel aantal verschillende ziektes, waardoor het meer aandacht genereert. Je wordt ook regelmatig geconfronteerd met posters met de tekst “Ga door met mijn strijd”, om geld op te halen voor onderzoek naar ALS. En natuurlijk de ‘strijd’ tegen Alzheimer, met Alzheimer sokken. (Wie verzint zoiets trouwens?)

  32. JennyJo says:

    Ik vind het persoonlijk belangrijker dat er van jongs af aan open en eerlijk over de dood en doodgaan gesproken gaat worden, maar ja wie ben ik?

    Dat sluit het gebruik van metaforen niet uit. Metaforen zijn manieren om de werkelijkheid te benaderen, om inzicht te geven in de werkelijkheid zonder dat elk detail van de werkelijkheid benoemd wordt. Het gaat Semino ook helemaal niet alleen om metaforen over de dood, maar om alles wat met kanker samenhangt. Met behulp van metaforen kan aan patiënten inzicht gegeven over wat er in het lichaam gebeurt als je kanker hebt, en wat er gebeurt als je behandelingen ondergaat en ook dat er geen hoop meer is. Beeldspraak is een manier om de werkelijkheid behapbaar te maken, zowel voor je zelf als voor anderen: je kunt inzicht geven in wat je bedoelt zonder het expliciet te benoemen, en juist dat maakt het vaak mogelijk om over dingen te praten die zo ingrijpend zijn dat ze daarom vaak helemaal niet besproken worden.

  33. wilmamazone says:

    JJ:

    Dat sluit het gebruik van metaforen niet uit.

    Dat klopt, maar met open en eerlijk omgaan met de dood zou alvast heel wat oorlogstaal voorgoed tot het verleden behoren/niet meer uitgebreid op ‘het menu’ staan. *We leven niet in een maakbare wereld.

    *Aanvullende kanttekening: De zin ‘We leven niet in een maakbare wereld’ hoort uiteraard bij de tekst/de zin die daar aan vooraf gaat. Daar bedoel ik in het verband met dit item mee dat er ongeneeslijk zieke kankerpatiënten zijn die zelf van mening zijn, en/of dat hen aangepraat wordt, dat o.a. hun strijdlust zeker te weten gaat zorgen voor een wonderbaarlijke genezing. Bijvoorbeeld Wubbo Ockels en Mark Bos dachten met gemak het ongelijk van reguliere artsen te kunnen bewijzen. Omdat beide niet konden aanvaarden dat de dood zich aankondigde op een tijdstip dat hen zelf niet gelegen kwam. Dat doen dat soort gebeurtenissen nooit en zal het ook nooit echt gemakkelijk worden, maar (opnieuw) bij iedereen het besef dat de dood onlosmakelijk verbonden is met het leven zou al een flinke slok op de borrel schelen.

  34. JennyJo says:

    We leven niet in een maakbare wereld.

    Daar gaat het niet om, het gaat om het nut van metaforen bij het inzichtelijk en bespreekbaar maken van dingen die voor veel mensen heel erg moeilijk en angstaanjagend zijn.

  35. wilmamazone says:

    @JJ

    Ik zou het op prijs stellen om niet selectief te (blijven) quoten en daar iets van te maken wat ik helemaal niet zeg of bedoel te zeggen. *Ik heb het duidelijk over oorlogstaal die ik niet nodig vind en daar gaat dit item in hoofdzaak over.
    *aanvulling

  36. wilmamazone says:

    JJ:

    Daar gaat het niet om, het gaat om het nut van metaforen bij het inzichtelijk en bespreekbaar maken van dingen die voor veel mensen heel erg moeilijk en angstaanjagend zijn.

    Ja dat snapt mijn reedt ook nog. Vooral omdat je hierboven al ongeveer hetzelfde zei:

    Beeldspraak is een manier om de werkelijkheid behapbaar te maken, zowel voor je zelf als voor anderen: je kunt inzicht geven in wat je bedoelt zonder het expliciet te benoemen, en juist dat maakt het vaak mogelijk om over dingen te praten die zo ingrijpend zijn dat ze daarom vaak helemaal niet besproken worden.

    Niemand die het daar niet mee eens is denk ik. Zelf maak ik veelvuldig gebruik van beeldspraak en daar zitten af en toe best een paar mooie tussen al zeg ik zelf. Soms ook wel oorlogstaal als ik kwaad ben of geïrriteerd raak. Niets menselijks is mij vreemd zeg maar.

    Schrijf anders een apart item over de waarde van metaforen in het algemeen en het gedachtegoed van Semino daarover in het bijzonder. Op deze manier dreigen we bij dit item langs elkaar heen te blijven praten en dat is jammer. Aanvulling: Om je alvast op weg te helpen:

    http://medischcontact.artsennet.nl/archief-6/Tijdschriftartikel/04687/Medische-metaforen-leveren-tijdwinst-op.htm
    ‘Medische metaforen leveren tijdwinst op’

    Publicatie Nr. 51/52 – 01 maart 2002
    Jaargang 55
    Auteur Ingrid Lutke Schipholt
    Uitbeners, helihelden en oplichters te boek
    Metaforen zijn een handig hulpmiddel bij de communicatie met patiënten. Ook Nederlandse dokters houden er een keur aan beeldspraken op na. Publiciste en ziekenhuisdirecteur Cathy van Beek maakte er een inventarisatie van.

    http://medischcontact.artsennet.nl/archief-6/Tijdschriftartikel/80228/De-medische-metafoor.htm

    De medische metafoor

    Publicatie 25 juni 2010
    Jaargang 2010
    Rubriek Online only, Welbeschouwd
    Auteur Ewout Hoorn

    Het is nog niet eens zo lang geleden dat dokters kanker een ‘vlek’ noemden. Zonder dat we het doorhebben, gebruiken we dagelijks de metafoor als stijlfiguur om de patiënt uit te leggen wat er aan scheelt. Het hart wordt een pomp, de nieren een filter en voor infectieziekten worden al snel militaire termen als ‘ten strijde trekkende legers’ gebruikt. Het is daarom de taal die de geneeskunde ook een beetje tot geneeskunst maakt.

    http://nl.washeute.com/gezondheid/kanker/gebruik-de-juiste-metafoor-om-patienten-te-krijgen-om-te-kunnen-deelnemen-a.php
    Gebruik de juiste metafoor om patiënten te krijgen om te kunnen deelnemen aan klinische proeven

    Hier zou ik graag horen wat je vindt van de combinatie kanker en oorlogstaal.

  37. JennyJo says:

    @JJ

    Ik zou het op prijs stellen om niet selectief te (blijven) quoten en daar iets van te maken wat ik helemaal niet zeg of bedoel te zeggen. *Ik heb het duidelijk over oorlogstaal die ik niet nodig vind en daar gaat dit item in hoofdzaak over.
    *aanvulling

    Dan moet je het onderzoek van Semino er niet bijhalen, want dat gaat over veel meer dan alleen maar oorlogstaal.

    En ik zou het op prijs stellen om niet toegesproken te worden als een klein kind omdat jij per se altijd gelijk moet hebben, hoe dan ook. Maar goed, de beste manier om daarvan gevrijwaard te blijven is om hier helemaal niet meer te komen, dus dat doe ik dan ook niet meer.

  38. wilmamazone says:

    Dan moet je het onderzoek van Semino er niet bijhalen, want dat gaat over veel meer dan alleen maar oorlogstaal.

    Ik postte dat onderzoek in een reactie op 2 okt. j.l. en opende met deze zin:

    wilmamazone zegt:
    oktober 2, 2015 om 6:14 pm

    Dubbele gevoelens over deze research door een taalwetenschapper:

    https://cryptocheilus.wordpress.com/2015/09/20/kanker-en-oorlogstaal-gaan-niet-samen-houd-er-eens-eindelijk-mee-op/comment-page-1/#comment-52061

    Nergens, maar dan ook nergens heb ik op dat moment gesuggereerd dat Semino het louter over oorlogstaal had. Bovendien kan iedereen zelf horen en lezen waar het bij Semino om en over gaat. Neemt niet weg dat ik dat dubbele van mijn gevoelens nog nader had willen toelichten, maar het kwam er niet van. Ik dacht toen ook aan apart item hierover, maar het kwam er niet van.

    Kom jij op 24 okt, dus ruim drie weken later out of the blue -geen link naar die quote te bekennen-
    met een reactie. In 1e instantie had ik daardoor niet onmiddellijk door waar je het over had en waarom en moest ik nog zoeken. Ik was me van geen kwaad bewust. Achteraf gezien had mijn tekst wat duidelijker gekund, maar dat had ik dan graag op 3 oktober geweten bij wijze van spreken. Ik heb afgelopen zaterdag evengoed meteen wat kleine dingetjes aangepast ter verduidelijking. Aanvulling: en vandaag nog een keer.

    De afgelopen twee dagen heb ik mijn uiterste best gedaan om in uitgebreide reacties mijn dubbele gevoelens te duiden en het allang breder getrokken dan louter dat onderzoek van Semino. Daar ben ik uren mee bezig geweest, maar het was nog niet klaar.

    Deze reactie heeft alleen met de selectieve quote uren in de wachtstand gestaan en in plaats van opnieuw beginnen post je die dus op de verkeerde tijd:

    JennyJo zegt:
    oktober 25, 2015 om 3:59 pm

    We leven niet in een maakbare wereld.

    Daar gaat het niet om, het gaat om het nut van metaforen bij het inzichtelijk en bespreekbaar maken van dingen die voor veel mensen heel erg moeilijk en angstaanjagend zijn.

    Omdat het ook nog eens inhoudelijk niets toevoegt, gaf ik blijk van mijn irritatie. Voor mij leek het op deze manier extra sterk op spijkers op laag water (blijven) zoeken.

    Aanvullende kanttekening:
    Voor alle duidelijkheid de volledige quote:’Dat klopt, maar met open en eerlijk omgaan met de dood zou alvast heel wat oorlogstaal voorgoed tot het verleden behoren/niet meer uitgebreid op ‘het menu’ staan. *We leven niet in een maakbare wereld.’
    Voor de goed verstaander stond wat ik bedoelde al in het item zelf:

    Wat we vooral nodig hebben is het besef dat het eeuwige leven niet te koop is, en er niet zo krampachtig gedaan zou moeten worden over het levenseinde. Het wordt treffend verwoord in de eindquote’s van dit artikel op het blog van longarts Sander de Hosson:

    Netters en De Hosson lopen niet weg voor een gesprek over de dood. En dat in een samenleving die de dood steeds minder lijkt te accepteren. “Sommige mensen willen tot het laatst strijden. Daarin hebben misschien de opstelling van KWF Kankerbestrijding en andere liefdadigheidsacties een rol gespeeld. Dat staat soms de acceptatie in de weg.”
    Toen onderzoeker René Bernards van het Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis onlangs in De Wereld Draait Door liet weten dat kanker binnen afzienbare tijd geen dodelijke ziekte meer is, maar een chronische, reageerde De Hosson voor de camera’s van Nieuwsuur. “Er wordt natuurlijk enorme vooruitgang geboekt, dat is goed en mooi”, zegt hij. “Maar van de patiënten met longkanker gaat 50 procent nog steeds binnen negen maanden dood en uiteindelijk overlijdt 85 procent.”
    Netters knikt. “Als kanker is uitgezaaid, is het nog steeds in bijna alle gevallen een dodelijke ziekte. We kunnen de dood uitstellen, soms jarenlang. Maar daarmee kom je ook allerlei dilemma’s tegen.”
    Waar mensen vroeger binnen een jaar stierven, kan een ziekbed bij kanker nu wel een jaar of vijf duren. Dat heeft een flinke impact op de hele familie, kinderen en anderen in de omgeving. “Mensen kunnen aan het eind van het proces helemaal aan het eind van hun Latijn zijn.”

    (vet nu door mij)

    In mijn mailbox staat ook nog een door jou zelf verwijderde vinnige reactie van vanmorgen 07:47 die me al hélemaal de tranen in de ogen deed springen. Waar is de tijd gebleven dat je als goedverstaander meestal maar een half woord van mij nodig had?!

    En ik zou het op prijs stellen om niet toegesproken te worden als een klein kind omdat jij per se altijd gelijk moet hebben, hoe dan ook. Maar goed, de beste manier om daarvan gevrijwaard te blijven is om hier helemaal niet meer te komen, dus dat doe ik dan ook niet meer.

    Nergens voor nodig, want ik ben degene die met alles stopt. Ik heb er geen behoefte aan om hier constant op eieren te moeten gaan lopen met samengeknepen billen, kramp in mijn maag en een gouden weegschaaltje in mijn hand. Met evengoed als resultaat: ‘het is niet goed of het deugt niet.’ Een uitgelezen kans voor jou om iedereen te laten zien hoe het dan wel moet wat items en reacties betreft, en niet te vergeten moderatie.

  39. wilmamazone says:

    Tot slot nog een los draadje wegwerken:

    Renate zegt:
    oktober 25, 2015 om 12:56 pm

    Dat is misschien wel waar, maar heeft dat misschien ook te maken dat kanker natuurlijk niet een ziekte is, maar een heel aantal verschillende ziektes, waardoor het meer aandacht genereert. Je wordt ook regelmatig geconfronteerd met posters met de tekst “Ga door met mijn strijd”, om geld op te halen voor onderzoek naar ALS. En natuurlijk de ‘strijd’ tegen Alzheimer, met Alzheimer sokken. (Wie verzint zoiets trouwens?)

    Aanvulling:
    Daar stond ook al wat over in bovenstaand item zelf by the way. Ik wist dat ik er ergens iets over gelezen had, maar niet meer precies waar. Suf hè? ;-):

    ONDER ANDERE HET KANKERVRAAGSTUK KAN NIET OPGELOST WORDEN DOOR MIDDEL VAN GROTE HOEVEELHEDEN GELD
    Voor mijn gevoel gaat Ellen de Visser met dit stukje tekst dus behoorlijk de mist in:

    Al die kritiek heeft de beeldspraak niet aangetast. Dat heeft ook zijn voordelen. Als het effectief is om veel geld op te halen door de oorlog uit te roepen, dan hebben patiënten daar baat bij. Vandaar dat de metafoor zich, veertig jaar na de introductie, uitbreidt naar andere ziekten. Overleden ALS-patiënten roepen vanaf billboards op om door te gaan met hun strijd. President Obama heeft ook de oorlog tegen alzheimer afgekondigd. KWF Kankerbestrijding heeft zich wel aangepast en is een paar jaar geleden van slogan gewisseld. ‘Samen voorop in de strijd’, kwam de organisatie op commentaar van patiënten te staan. Nu wordt naar neutrale formuleringen gezocht. De nieuwste leus: ‘Samen komen we steeds dichterbij’.

    De manier waarop geld binnengeharkt wordt maakt wel degelijk uit en hebben (kanker)patiënten er baat bij dat daar beter over nagedacht wordt. Die hebben geen donder aan de ene hersenloze actie na de andere.Met de schaamteloze overkill aan awareness-campagnes wordt niemand beter.

    11 augustus 2014:
    https://decorrespondent.nl/1561/Wanneer-we-het-over-ziekte-hebben-gebruiken-we-vaak-militaire-metaforen/52010959-6d7dd29d

    Wanneer we het over ziekte hebben, gebruiken we vaak militaire metaforen. Patiënten winnen of verliezen de ‘strijd’ tegen hun ziekte, gebruiken ‘agressieve’ medicijnen om te ‘vechten’ tegen een aandoening en dokters proberen oorzaken met man en macht ‘uit te schakelen.’

    Militaire metaforen kunnen patiënten helpen zich vastberaden en dapper te voelen. Ze zijn aantrekkelijk om fondsen te werven voor onderzoek – denk bijvoorbeeld aan de campagne die Stichting ALS Nederland momenteel voert, met als motto ‘Ga door met mijn strijd.’ Toch moeten we voorzichtig zijn in onze metafoorkeuze, schrijft Khullar. Militaire verwijzingen zijn niet altijd even toepasselijk, en kunnen soms meer kwaad dan goed doen.

    (vet door mij)

    Bovendien wijst onderzoek uit dat patiënten (met onder meer kanker en reumatoïde artritis) die hun ziekte als ‘de vijand’ zien meer last hebben van depressie, angst en pijn dan patiënten die hun ziekte als, bijvoorbeeld, een uitdaging of een verlies interpreteren.
    (vet door mij)

    In het invloedrijke Illness as Metafoor (1978) hield Susan Sontag een karakteristiek vurig pleidooi tegen het gebruik van wat voor metaforen dan ook rondom ziekte. (Haar case-studies waren het taalgebruik en de denkbeelden rondom kanker in de twintigste eeuw en tuberculose in de negentiende eeuw). Ze weerhouden ons ervan ziektes te zien voor wat ze echt zijn, schreef zij, en hebben vaak een stigmatiserend effect.

    Khullar is minder militant in zijn conclusie: metaforen helpen dokters en patiënten met elkaar te communiceren en kunnen zowel positieve als negatieve effecten hebben. ‘De bruikbaarheid van verschillende metaforen is afhankelijk van de cultuur, waarden, ervaringen en voorkeuren van de patiënt,’ schrijft Khullar. Daarom moeten patiënten de kans krijgen zelf te bepalen door welke lens ze hun ziekte willen zien, en dokters zouden er goed aan doen hun woordkeuze daarop af te stemmen. Een mooi, genuanceerd verhaal kortom; de moeite van het lezen zeker waard.

    Dhruv Khullar:
    http://www.theatlantic.com/health/archive/2014/08/the-trouble-with-medicines-metaphors/374982/?single_page=true

    The Trouble With Medicine’s Metaphors
    Using military terms like “battle” and “fighter” to help patients conceptualize their illness can sometimes harm more than it helps.

    Over the centuries, we’ve internalized these metaphors, so much so that we often may not recognize how they influence us.

    Dat bedoelde ik ook steeds zo ongeveer te zeggen omdat ik me daar bezorgd over maak na jarenlange (ook persoonlijke) ervaring. Een beetje meer van *Susan Sontag zou ik persoonlijk dus niet zo’n gek idee vinden omdat het tegenwoordig steeds belangrijker lijkt te worden dat ziektes gezien worden voor wat ze echt zijn. Het verder uitbreiden van stigmatiseren zou dan makkelijker een halt toegeroepen kunnen worden, maar voorlopig zie ik mijn geest nog kruipen eerlijk gezegd.
    *Aanvullende kanttekening: Kanker was in 1978, het jaar waarin Sontag haar essay schreef, nog een taboe, een woord dat je beter niet kon uitspreken, of waar je in ieder geval beter een eufemisme als K voor kon gebruiken, en vertelden artsen hun patiënten vaak niet dat ze aan kanker leden, dat zou te belastend zijn. Als je een type A of type B persoonlijkheid was had je meer of minder kans op kanker, je had er in zekere zin zelf aan bijgedragen.
    Tegenwoordig lijken we doorgeslagen naar de andere kant. Vrijwel iedereen heeft de mond vol over kanker, en maar al te vaak zonder precies te (willen) weten waar o.a. -al of niet met behulp van metaforen- over geschreeuwd wordt.

  40. wilmamazone says:

    Om in te lijsten:

    ‘Als je niet oppast, nemen metaforen je eerst bij de hand en dan bij de neus’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: